Aliens vs. Predator Review

Het mag geen geheim heten dat gamers die ook graag een film kijken vaak erg gecharmeerd zijn van de oude Alien- en Predatorfilms. Inmiddels zijn de franchises samengesmolten en dat heeft de films niet veel goeds gedaan. Met heimwee kijken wij terug naar de oude Alien Versus Predator-games en dat deed ontwikkelaar Rebellion ook.

In plaats van alleen terugkijken is Rebellion opnieuw aan de slag gegaan. Het resultaat is Aliens vs. Predator, met drie campagnes voor Marine, Alien en Predator. Er is weinig moeite gedaan om een verhaal om het spel heen te bouwen, maar denk aan een mysterieuze piramide in combinatie met een bedrijf dat gevaarlijke experimenten doet en je weet genoeg. Een spel als dit heeft ook niet per se een goed verhaal nodig, want de setting is wel duidelijk.

Als je start als marine begint de eerste missie heel spannend vol met donkere gangetjes en een goede sfeer. Ook de eerste ontmoeting met een Xenomorph is erg goed gedaan. De vaart wordt er daarna jammer genoeg flink ingezet en al snel ben je tegen legers aan aliens aan het vechten waardoor de stoere Xenomorph enigszins gedegradeerd wordt tot het zoveelste monster.

Als Marine is je radar je grote vriend. Het ding tikt constant, wat zeker op het begin voor de nodige spanning zorgt. Zijn er vijanden dichtbij dan klinkt er een bliepje dat steeds luider wordt. Dit maakt het erg spannend als jij bijvoorbeeld in het donker staat, de bliepjes steeds luider worden en jij je tegenstanders niet kunt zien. Daarnaast staat er op de radar altijd een pijltje met de richting waar je naartoe moet lopen wat het spel erg overzichtelijk houdt.

De Marines zijn volop bekend met de Xenomorphs en je schiet er dan ook stapels tegelijk neer, maar de echte onbekende vijand in de Marine-campagne is de Predator. Jammer is het dat zodra die geïntroduceerd wordt de campagne ook direct voorbij is. Sowieso lijken alledrie de korte campagnes opgezet te zijn richting een sequel.

Natuurlijk is Marine-campagne gewoon een shooter, en afgezien dat je op de PS3 met de R2-knop moet schieten hebben we niets te klagen over de besturing.. Moeilijker wordt het natuurlijk als de aliens om de hoek komen kijken. Speel je als Xenomorph dan start je in het bedrijf waar de testen gevoerd worden en ontsnap je snel uit de grip van de wetenschappers. Je slacht een stapel mensen af en je bevrijdt je koningin.

Als Xenomorph zit je laag bij de grond en val je de vijanden aan met je klauwen en staart. Je kunt op muren en het plafond lopen en je tegenstanders een lichte of zware mep verkopen. Het is altijd desoriënterend als je in first person view overal op kunt klimmen, en dat is ook hier absoluut weer het geval. Ook lijken de levels niet bepaald gebouwd te zijn om het geklauter uit te buiten, wat erg jammer is.

Het idee bij de Xenomorph is dat je mensen uitzoekt die alleen staan, je ze een mep verkoopt en vervolgens met een knop vastgrijpt waarna het beest zijn gruwelijke werk doet door bijvoorbeeld het hoofd er af te trekken of zijn staart door de buik te steken. All in a days work. Dit gecombineerd met het klimmen door ventilatiegangen wordt echter al snel enorm repetitief. Vlak voor het eind moet je het weer tegen de Predators opnemen met één van de meest onhandige en frustrerende baasgevechten ooit.

En dan komt de Predator zelf, de ultieme jager die zich uitstekend moet lenen voor een videogame. Ook hij kan een zware en een lichte aanval doen. Tevens kan hij een flink eind springen, wat opgelost wordt door je naar specifieke punten te laten springen. Hij kan ook nog inzoomen, heeft verschillende visiemodes met een heatvison en een alienvison en nog enkele wapens. Een ultieme jager ben je niet zomaar.

Hij kan beperkt schieten met een energiewapen, maar je krijgt door de campagne steeds meer wapens erbij. Het leukste is ongetwijfeld de Smart Disc die geleid wordt door een laser. De schijf snijdt door al je vijanden heen en keert daarna weer netjes bij je terug. Heerlijk om te gebruiken en bijvoorbeeld mooi als een Xenomorph je bespringt en de disc net bij je terugkeert.

Het eindresultaat van dit alles is in de singleplayer een aardige shooter, een te chaotische buitenaards uitstapje en een prima stukje Predator-gameplay. Maar wel driemaal erg middelmatig vergeleken met andere games in het genre. Voor alledrie de rassen worden ook exact dezelfde levels gebruikt, wat niet zo’n probleem is omdat je ze op verschillende manieren benadert, maar als je de drie rassen achter elkaar speelt gaat het gebrek aan variatie wel opvallen.

Maar het spel lijkt vooral een service te zijn voor de fans van de franchises en het is ook gemaakt door fans. Dat zie je er zeker in terug. De makers zijn erg trouw aan het bronmateriaal en liefhebbers kunnen hun hart ophalen met alles wat de oude films en games zo goed maakte. Maar als game zelf, als je niet zoveel met de Aliens en Predators hebt, blijft het niet goed overeind. De drie verschillende rassen komen gelukkig een heel stuk beter tot uiting in de multiplayer waarin je de voordelen van elk ras moet uitbuiten.

De marine lijkt bijvoorbeeld ver in het nadeel, maar hij kan als enige met de radar heel duidelijk zien waar de vijanden zijn en met zijn verschillende wapens die door de levels verspreid zijn is ook hij een geduchte concurrent. De Xenomorph moet het vooral van het plafondklauteren en zijn snelheid hebben, terwijl de Predator onzichtbaar kan worden en ook nieuwe wapens in het veld kan oppikken.

Het resultaat is een erg leuke mengelmoes en je kunt als je niet oppast snel verrast worden. Grappig is ook dat in de multiplayer de brute finishing moves van zowel de alien als de predator goed tot zijn recht komen als je deze zelf ontvangt. Dat je plots in je lopen gestopt wordt en je personage omlaag kijkt en er twee messen door zijn buik steken.

Er zijn een aantal hele leuke modes, zoals Survivor waarin je in coöp als marines golven aan vijanden van je af moet zien te houden. Een mode waarin een speler een Predator is en op de rest gaat jagen. Een mode waarin eentje een alien is en de rest moet zien te infecteren zodat ze ook alien worden. Of een mode waarin de drie rassen het in deathmatch tegen elkaar opnemen. Er is dus goed gekeken naar de verschillende rassen en hoe daar iets leuks van gemaakt kon worden.

Aliens vs. Predator is een game met duidelijke tekortkomingen, toch is het echt iets waar liefhebbers van de franchises ontzettend veel plezier uit kunnen halen. En als je het haalt, doe het dan vooral voor de multiplayer.