Eurogamer.nl

The Elder Scrolls Online review

Molag Bal(en).

In Bruce's The Elder Scrolls Online dagboek (deel 1 en deel 2) las je de afgelopen weken hoe hij met zijn Templar Tuld zijn eerste twintig levels in Tamriel beleefde. Ondertussen heeft hij niet stilgezeten en is hij klaar om een definitief oordeel te vellen.

Deze review is gebaseerd op The Elder Scoll Online versie 1.0.8.

De erfenis van een bekende naam is vaak zowel een zege als een vloek. The Elder Scrolls Online (TESO) teert op de rijke geschiedenis van één van de meest geliefde RPG series van de laatste jaren. Fans dromen al jaren om met vrienden Tamriel te verkennen. Het samen ontdekken van plaatsen en personen die je voordien enkel kende uit de folklore is een spannend vooruitzicht.

Maar net als kinderen van rocksterren of topatleten vindt TESO moeilijk zijn eigenheid. Zenimax Online kan niet kiezen aan de succesvolle formule van Oblivion en Skyrim trouw te blijven of volledig voor het MMORPG genre te gaan. Het resultaat is een game met een chronische identiteitscrisis.

In TESO speel je een held die op zoek is naar zijn eigen ziel. Jouw personage is één van de vier basisklassen. Deze lijken aanvankelijk erg klassiek met een standaard opdeling tussen vechtersbazen en sluipmoordenaars of wapenspecialisten en magiërs, maar bieden een grote mate aan diepgang en flexibiliteit. In andere MMORPG's bepaalt je klasse welke uitrusting en wapens je gebruikt. Hier word je echter vrij gelaten om deze combinaties zelf te bedenken.

Een magiër met een gigantische bijl en zware bepantsering? Een vechter in een lichte tuniek met een staf? Een dief die Daedra oproept als hij ontdekt is? De mogelijkheden worden enkel beperkt door je eigen creativiteit. Hierdoor krijgt je personage een uniek karakter als in een singleplayer game, wat de immersie enkel ten goede komt.

Op andere fronten werkt de game dit inlevingsvermogen echter actief tegen. Een overvloedig gebruik van phasing maakt het erg lastig om samen met een vriend op avontuur te gaan. Bij phasing worden spelers opgedeeld in verschillende vormen van de spelwereld naargelang hun beslissingen en acties. Samen doelen bereiken is bijgevolg is niet mogelijk: ieder moet afzonderlijk de juiste voorwerpen verzamelen of knopjes drukken.

Is je vriend wat sneller dan jij, dan verandert hij in een zwevend pijltje in jouw versie van de wereld. Ondertussen verschijnen en verdwijnen rondom jou voortdurend andere spelers, allemaal bezig met hun eigen versie van hetzelfde avontuur. In TESO verhelp je niet samen de problemen uit de wereld, maar allemaal keurig naast elkaar en liefst met zo weinig mogelijk interactie.

teso1

Je zou denken dat een dergelijk systeem ook zijn voordelen heeft, bijvoorbeeld bij het doorkruisen van één van de talrijke kerkers of grotten. Net als in Skyrim op je eigen tempo de geheimen van deze plaatsen ontdekken is nog altijd een aanlokkelijk vooruitzicht. Hier wordt phasing echter juist net niet gebruikt. Niets brengt je zo uit de game dan talrijke lijken van dezelfde eindbaas op de grond te zien terwijl een groepje spelers klaarstaat om zijn volgende reïncarnatie meteen de kop af te hakken. Zeker niet als de confrontatie met deze eindbaas doorheen een lange ketting van opdrachten wordt aangekondigd als het ultieme kwaad.

Zo eindigt een avontuur te vaak met een anticlimax of een sisser, waardoor je je na een tijdje toch vragen stelt bij het nut van je ondernemingen. De spanning verdwijnt uit het avonturieren en de opdrachten worden bezigheidstherapie. De game hamert constant op je heldenrol, maar in de praktijk voel je jezelf een eenzame zwerver omringd door vreemdelingen met hetzelfde lot.

Nochtans zijn er momenten in TESO waarin je jezelf wel een held voelt. De grote verhaallijnen rond Molag Bal en de gildes speel je wel doorgaans in je eentje. Op deze unieke locaties vecht je het uit met interessantere vijanden dan die uit de doorsnee queestes. Een vroeg voorbeeld is een heks die je niet verslaat tot je begrijpt dat je haar vernietigende spreuken moet ontwijken door in magische lichtbundels te schuilen. Of een titaan van beenderen waarbij je creatief met je vaardigheden omgaat om hem weg te houden van helende lava.

Dergelijke gevechten die je uitdagen om net dat ietsje langer na te denken, zie je ook in de kerkers. Met een team van vier spelers trotseer je plaatsen waar je je enkel door teamwork en slim gebruik van je verschillende vaardigheden doorheen worstelt. Hoe slecht uitgewerkt het samenspel in de gewone avonturen soms is, zo goed is het in de groepskerkers.

Dat ze daarbij tot de visuele hoogtepunten van TESO behoren, is een extra pluspunt. Maar er zijn weinig redenen om de dungeons meer dan één keer te doorkruisen. De specifieke quest is maar één keer te vervullen en de baasgevechten leveren weinig echt nuttige uitrusting op.

teso2

Nadat je ze een handvol keren hebt gespeeld en de quests over het hoofdverhaal hebt uitgespeeld, ben je dus verplicht om terug te keren naar het saaie avonturieren tot je opnieuw vijf levels bent gestegen. Hierdoor wordt de verleiding erg groot om weinig aandacht te besteden aan wat je nu precies aan het doen bent, met als gevolg dat je zo snel mogelijk door de game wilt rushen.

Of je test je vaardigheden in de oorlog om de keizerstroon. Tijdens de player-versus-player (PvP) gevechten in Cyrodiil bloeit TESO echt op. Je maakt er deel uit van grote legers, dat onder leiding van ondernemende spelers burchten aanvalt of verdedigt. Het liefst met zoveel mogelijk belegeringswapens als katapulten en ballistae. Of een kleinere groep die achter vijandige linies een guerrilla oorlog voert.

Momenten waarbij de drie fracties elkaar rond belangrijke locaties treffen zijn niet alleen indrukwekkend, maar geven je ook echt het gevoel deel uit te maken van iets groots en belangrijks. De PvP-actie is bovendien zo gebalanceerd dat niet steeds het grootste aantal manschappen wint, maar laat voldoende ruimte voor slimme tactieken en spelervaardigheid.

Dit is vooral te danken aan het uitstekende vechtsysteem. Te allen tijde beschik je over twee vrij uitwisselbare wapens met elk vijf vaardigheden. Je combineert deze wapens en skills naar eigen creativiteit, maar het is vooral de manier waarop je met ze speelt die niet snel gaat vervelen. Vooral de mêlee-wapens zijn een plezier dankzij de mogelijkheid om actief te verdedigen.

teso3

Anders dan in veel andere MMORPG's houd je niet cooldowns in het oog maar heb je echt aandacht voor de gedragingen van de vijanden. Hoe goed je speelt hangt niet volledig af van je uitrusting of je level, maar juist van je talent om de vijand te lezen en zijn vechtstijl te dwarsbomen. Niets is zo frustrerend als een krijger die je spreuken steeds opnieuw onderbreekt met een slag van zijn schild. Of een boogschutter die je een magische duw geeft telkens als je dichtbij dreigt te komen.

14 games die dringend een film verdienen Toon dit niet aan Uwe Boll. 14 games die dringend een film verdienen

Het overgrote deel van de inhoud rond dit amusant en creatief vechtsysteem spreekt echter weinig tot de verbeelding. Hoewel veel van de omgevingen nochtans grootsheid suggereren en vaak ook indrukwekkend zijn om naar te kijken, zijn ze vaak niet meer een dunne façade voor matigheid.

Je komt stukken ongerepte natuur tegen, maar er wordt enkel van je verwacht om wat stenen te verzamelen en op de juiste plaats te leggen. Je ziet een idyllisch havenstadje dat belegerd wordt door piraten, maar na een tiental minuten heb je de kapitein al op zijn knieën gedwongen. Aan de horizon verschijnt een eiland bezaaid met eeuwenoude torens, maar er is niets te doen. De diversiteit van de omgevingen wordt niet weerspiegeld in de speelbare inhoud.

Dit is symptomatisch voor een game die dankzij een gebrek aan visie nooit echt zichzelf vindt. Door steeds op zoek te gaan naar een compromis tussen het singleplayer-RPG en MMORPG genre, krijg je een manusje van alles die in niets echt uitblinkt.

Baal je niet zo van kleurloosheid of zoek je een MMORPG met een uitstekend vechtsysteem en geslaagde grootschalige PvP gameplay, dan is The Elder Scrolls Online wellicht iets voor jou. Verwacht je bij het zien van de naam 'The Elder Scrolls' dezelfde grootsheid en immersie als Skyrim, dan ligt teleurstelling op de loer: deze erfgenaam is enkel groots in zijn matigheid.

6 / 10

The Elder Scrolls Online review Bruce Vandeweyer Molag Bal(en). 2014-05-19T10:46:00+02:00 6 10
ADVERTENTIE

Reacties

Sorry! De reacties op dit artikel zijn gesloten.