Toen uitgever THQ anderhalf jaar geleden op de proppen kwam met Metro 2033 leken gamers die ermee aan de slag gingen zich meteen op te delen in twee kampen. Aan de ene kant stonden mensen die het spel geweldig vonden door de griezelige atmosfeer en de unieke FPS-ervaring die erin aan bod kwamen. Ook het verhaal dat gebaseerd was op het gelijknamige, door Dmitry Glukhovsky geschreven boek wist dusdanig te overtuigen. Lijnrecht tegenover deze groep stonden gamers die niet voorbij de wat te vaak opduikende bugs en glitches konden kijken. Wij bevonden ons vorig jaar ergens in het midden van deze twee meningen, en vroegen ons dan ook af bij welk kamp we ons na het aanschouwen van Metro: Last Light – de rechtstreekse opvolger – zouden moeten aansluiten.
Uiteindelijk valt zo'n beslissing moeilijk te maken na het half uurtje dat we op de voorbije E3 van het spel onder ogen kregen. Net zoals zijn voorganger lijkt Metro: Last Light namelijk de nadruk te leggen op het scheppen van sfeer, en dat is niet bepaald eenvoudig wanneer je tijdens de presentatie het gedreun van allerlei andere videogames op de achtergrond hoort. En toch vlogen de dertig minuten voorbij alsof het niets was, en moesten we achteraf de zweetdruppels van ons voorhoofd vegen. Een natte zakdoek speelt alvast in het voordeel van deze ambitieuze sequel!
Metro: Last Light speelt zich zoals de titel al doet vermoeden meteen na de gebeurtenissen uit het origineel af. Opnieuw mogen we de ondergrondse metrolijn van Moskou uitkammen, en opnieuw doen we dat door de ogen van Artyom. Opvallend is dat ontwikkelaar 4A Games ervoor gekozen heeft om de verhaallijn van deeltje twee aan te laten vangen op basis van het “slechte” einde uit het eerste spel. Hierin zagen we dat Artyom de mysterieuze Dark Ones van de aardbodem veegde...maar blijkbaar zijn er nog steeds enkele wezens overgebleven om je het leven een jaar later opnieuw zuur te maken.
De demo die wij mochten bekijken ging van start met een blik op het plat gebombardeerde Moskou. Nog steeds vliegen de demonen door de lucht, terwijl kruipende wezens als mieren tussen de brokstukken van vernietigde gebouwen op zoek zijn naar verse slachtoffers. Hoewel de hoofdstukken die zich in Metro 2033 bovengronds afspeelden er grafisch een stuk minder uitzagen, lijkt dit euvel volledig weggewerkt te zijn in deeltje twee. Mocht men in Rusland ooit te maken krijgen met een nucleaire aanval, dan is hetgeen we in Last Light te zien krijgen waarschijnlijk een correcte weergave van het resultaat – minus de angstaanjagende Dark Ones tenminste, of dat hopen we toch!
Het echte werk gaat pas van start wanneer Artyom samen met kompaan Khan door de metrolijnen van Moskou sluipt. Hun missie bestaat eruit om een ondergronds basiskamp van de Nazi-achtige Reich troepen te infiltreren. Er lijken verschillende manieren te zijn om dit te doen, maar tijdens de E3 koos men ervoor om met de opdracht op een zo geruisloos mogelijke manier aan te vangen. In een reeds zeer donkere omgeving worden alle resterende lichtbronnen stukgemaakt met drie welgemikte kogels. De bekende wapens met daarop een voortdurend op en neer bewegend metertje lijken terug van weggeweest te zijn, en ook de helm van Artyom die tijdens vuurgevechten barsten kan vertonnen is weer van de partij.
We sluipen het kamp binnen, en zijn meteen getuige van de verbeterde belichting waarmee 4A Games hun nieuwe game uitgerust heeft. Ronddraaiende alarmlampen gooien ritmisch schaduwen in het rond, terwijl een rustig brandend kampvuur een ware doorn in het oog is als een extra lichtbron. Even op een daarboven hangend pannetje met water schieten, en we zien de vlammen het onderspit delven. Een klein detail waarmee men ons duidelijk maakt dat ook de physics engine aan verbetering toe was, en het resultaat mag er zeker zijn als je weet dat het nog maar om een pre-alpha build van het spel ging!
Toch zit er uiteindelijk niets anders op dan de omringende vijanden te doorzeven. We zien Artyom slim dekking zoeken achter een betonnen muurtje, en de eerste tegenstander krijgt te maken met een welgemikt schot door de hersenpan. Als antwoord kregen we een regen kogels over ons heen, en het muurtje is na enkele seconden letterlijk aan gort geschoten. In hoeverre vernietigbare omgevingen een grote rol zullen spelen kon men ons niet vertellen, maar het ziet er alvast naar uit dat je niet voor eeuwig veilig bent achter objecten.
Nadat we alle leden van het Reich neergehaald hebben zetten we onze tocht doorheen het ondergrondse kamp verder. Khan wijst ons erop dat er wat verder een bijeenkomst gaande is waarop een leidinggevend persoon – ons doelwit - een toespraak zal houden. Wat hij er niet bij vertelde was dat er makkelijk honderd toeschouwers naar de speech zouden staan luisteren. We zien het sfeervolle tafereel voor ons opdoemen in de vorm van een open ruimte waar de soldaten in nette rijtjes staan te wachten op de komst van hun leider. Eens de man aangekomen is vormt Last Light zich om tot een ondergrondse versie van de Tweede Wereldoorlog, met name de momenten waarop Hitler op pakkende wijze zijn troepen klaarmaakte om de hel te betreden.
Er zit niets anders op dan ons door de menigte heen een weg naar voor te banen, om vanop dat punt ons doelwit te kunnen liquideren. Aan een slakkengangetje lopen we naar voren, om onderweg natuurlijk zo weinig mogelijk aandacht te trekken. Dat geeft ons de tijd om de grafische pracht van Last Light te bewonderen. In de kamer zweeft een dikke rookwolk in het rond, wat in combinatie met enkele straffe schijnwerpers voor een werkelijk likkebaardend mooi geheel zorgt. De spannend is letterlijk te snijden, en wanneer Artyom zijn schot nét naast het doelwit raast is het hek helemaal van de dam.
Op een erg filmische manier moet onze Russische held het op een lopen zetten, weg uit het ondertussen gealarmeerde kamp. Rennen doorheen de nauwe metrogangen geeft je haast een claustrofobisch gevoel, en de uit hout vervaardigde panelen die dienst doen als geïmproviseerde huizen helpen daar niet bij. We vragen ons nog steeds af of al hetgeen we te zien kregen ook daadwerkelijk gespeeld moet worden, of te zien zal zijn in de vorm van een ingame cinematic. Mocht het eerste het geval zijn, dan kunnen we je nu al vertellen dat Last Light een bloedstollende spelervaring aan boord gaat hebben.
Een gedeelte van de E3-presentatie die wij te zien kregen.
Uiteindelijk weten Artyom en Khan een manueel te bedienen mijnkarretje te bereiken, en ze ontsnappen op het nippertje uit het Reich kamp. En hoewel je geen rekening moet houden met een vervelende treinconducteur die naar je kaartje komt vragen, zijn al je zorgen nog lang niet verdwenen. De vijand zet namelijk de achtervolging in en zit je op de hielen met hun eigen karretje. Vanop het voertuig moet je Artyom zijn wapens laten leegpompen, net zolang totdat er een immense goederentrein naast je opdoemt. Uiteindelijk beslist onze held om op een van de wagons te springen, en opnieuw duiken er vijanden voor je neus op. Artyom knalt z'n laders leeg, en de presentatie is voorbij...
..of toch niet? Want hoewel het neerleggen van menselijke vijanden er al erg spannend en uitdagend uitzag, vroegen we ons voortdurend af wanneer we de eerste mutant tegen het lijf zouden lopen. De ontwikkelaars verzekeren ons dat dat laatste er zeker nog van zal komen, en ze laten ons alvast één van de toekomstige buitenaardse vijanden zien. We zien Artyom met een gigantisch wapen in z'n handen het opnemen tegen een soort van gorilla achtige vijand die wild door muren heenloopt, in de hoop je onder z'n gigantische poten te vertrappelen.
Hoe die confrontatie afloopt zijn we nooit te weten gekomen, maar die laatste teaser smaakt alvast naar meer. Ach wat, al hetgeen we tot nu toe zagen smaakt naar meer! Tenminste, als de verdere levels even bloedstollend zullen worden, én 4A Games deze keer geen product op de markt zal brengen waarin nog enkele vervelende foutjes terug te vinden zullen zijn.
Metro: Last Light ligt vanaf maart 2012 in de winkelrekken, en dat voor de PS3, X360 en PC.
