F.E.A.R. 3 Review

door Stieven Schaerlaeken

"What’s the first thing you remember?" Deze ijzige woorden katapulteerden ons in de horrorwereld van F.E.A.R., laat in 2006. Een wereld waar de ene muur vol kogelgaten zat, en de andere volledig onder het druipende, kolkende bloed. Horrorfanaten maakten kennis met Paxton Fettel, The Point Man, en Alma, het kleine meisje in het rode jurkje. Schattige bende zou je denken? Vergeet het, want wat volgde was het relaas van Alma haar woede, haar uitzonderlijk psychologisch profiel dat in overdrive gaat en natuurlijk de link tussen Fettel en The Point Man. De slagader van heel het verhaal waren de experimenten van Armacham Technology Corporation, en de gruwelijke gevolgen ervan. Hun verhaal is momenteel al uitgemond in een trilogie, het ene deel al bloederiger dan het andere. Is dit derde deel de moeite waard? Wij zochten het voor jullie uit.

F.E.A.R. 3 (of F.3.A.R., voor de hippe lezers) begint negen jaar na de gebeurtenissen van het origineel en F.E.A.R. 2: Project Origin. The Point Man is ondertussen een gevangene bij Armacham Security, en wordt constant onderworpen aan brutale verhoorpraktijken. Paxton Fettel is niet van plan dit te laten gebeuren en desondanks hun gewelddadige rivaliteit in het verleden vormen ze een onstabiele alliantie om hun vrijheid te winnen. Hun moeder, Alma, is ondertussen hoogzwanger na de gebeurtenissen uit de tweede game, en is nog steeds op zoek om een gezellige familiereünie te houden. Haar psychische aandoening is verre van weg, integendeel zelfs, deze groeit nog steeds. Het is nu nog maar de vraag welke van de broers uiteindelijk het recht in eigen handen gaat nemen en de flinterdunne fundamenten van hun broederschap zal verraden.

1/17 Beelden van F.E.A.R. 3 die je mogelijk nu al bang maken.

Vorige Volgende Toon alles ▸

We moeten eerlijk zijn, het verhaal is niet meer wat het geweest is. In de eerste game konden we nog spreken van een bepaalde diepgang die langzaam maar zeker haar geheimen prijsgaf. In F.E.A.R. 3 is het eerder een banale broederruzie die centraal naar voren komt. De rijke verhaallijn moet duidelijk boete doen voor het afleveren van een min of meer ordinaire shooter. Dit is niet noodzakelijk een slecht ding want uiteindelijk had F.E.A.R. toch iets meer te bieden dan het verhaal. De horror en het “reflexsysteem”, zijn ongetwijfeld de twee troeven die zorgden voor de faam en roem van vooral de eerste game. Alleen in het donker, met enkel het licht van je televisie of monitor, en F.E.A.R. Het was een ervaring, eentje waarbij het kijken om de hoek al een zenuwslopende karwei werd. Kunnen ze de trend verder zetten? Gedeeltelijk wel, de game heeft nog altijd een paar zenuwslopende stukjes achter de hand, maar eigenlijk werd de horror toch wel tot op de achtergrond gedreven. Voor een gameserie die zich profileert als zijnde doorspekt met een horrorthema is het een beetje een afknapper.

Het reflexsysteem daarentegen, is nog steeds een hoeksteen van de gameplay. De werking ervan is nog volledig hetzelfde gebleven, namelijk de mogelijkheid om de tijd dusdanig te vertragen dat je kogels als een ballerina in haar topjaren kunt ontwijken. De vorige F.E.A.R.-games waren haast onmogelijk te spelen zonder deze feature uitvoerig te gebruiken en dat is ook deze keer het geval. Meer dan eens per level zul je geconfronteerd worden met een horde vijandige soldaten, en enkel door tactisch om te springen met je reflexen maak je een schijn van kans om het na te vertellen, in het geval van The Point Man tenminste. Met deze anekdote komen we ineens tot de grootste nieuwe "feature" in F.E.A.R. 3, namelijk de co-op functie.

Aangezien we eigenlijk twee protagonisten hebben in het verhaal heeft Day 1 Studios, de ontwikkelaar van dienst, ervoor gezorgd dat we met beide tegelijk aan de slag kunnen, en de game volledig mogen uitspelen in co-op. Zie je het niet zitten om elke keer te wachten op een vriend of vriendin, dan kun je alsnog de game met beide personages uitspelen. The Point Man en Fettol zijn op zich twee tegenpolen. De ene gebruikt wapens, granaten en zijn reflexen om zich door de levels te banen, de andere heeft meer subtielere manieren om dood en verderf te zaaien. Fettol heeft kinetische aanvallen, die wat doen denken aan de Plasmids uit de Biohock-reeks. Belangrijker is dat hij bezit kan nemen van lichamen. Kruip eventjes in de huid van een soldaat en blaas zijn hele squad naar de sodemieter. Let wel op, een lichaam gaat niet eeuwig mee. De hoeveelheid schade die je opslorpt kan de levensduur van zulk een lichaam nogal drastisch verminderen. De enige manier om die brok vlees aan elkaar te houden is de zielen van gestorven soldaten verorberen. Fettol zijn personage biedt spelers alvast een grotere uitdaging en zal je er toe aanzetten om de situatie anders te bekijken dan met The Point Man. Het is niet zo rechttoe rechtaan, maar zeker niet minder leuk.

De horror en de zogenaamde cheap scares mogen dan wel minder prominent aanwezig zijn, er is gelukkig nog wel plaats voor leuke gameplay. Ontspannen, en ongezouten entertainment, dat zijn zowat de sleutelwoorden bij deze F.E.A.R.-game. Het werkt, maar toch is de identiteit een beetje zoek. Geen zorgen echter, want de horror is bij momenten nog steeds recht in je gezicht, rauw en bloederig. Het zij wel iets minder als in Project Origin.

Al vrij snel merk je op dat de game gebruikt maakt van een scoresysteem. Bepaalde acties geven je een x aantal punten en op het einde van het level krijgt de speler zijn totale score. Een vreemde keuze in de gameplay moeten we eerlijk toegeven, en op dit moment raast er in onze hoofden nog het grote debat of het wel in het kader van F.E.A.R. 3 past. In co-op zorgt het voor een extra uitdaging, want wie van de spelers zal de hoogste score halen? De acties om punten te scoren zijn alvast zeer uiteenlopend voor beide personages. Zo zijn er per wapen een aantal kills te behalen, een bepaald aantal seconden dat je als Fettol in hetzelfde lichaam moet blijven, aantal seconden in cover, enzoverder.

Op zich zijn de objectieven vrij makkelijk te halen, maar het voelt een beetje aan als een "achievement system within an achievement system", zeg maar de F.E.A.R.-versie van Inception. Op zich zijn we daar geen tegenstander van, maar we hebben wel gemerkt dat de gameplay af en toe wat te lijden had omdat je bedolven kunt worden onder een berg van deze uitdagingen, en de competitiedrang in ons wil deze natuurlijk allemaal behalen. De punten zullen er uiteindelijk voor zorgen dat de speler in level zal stijgen, en zo ook de toegang krijgt tot bepaalde beloningen zoals langere reflexen, meer granaten, en nog een aantal andere dingen. We hadden zeker genoeg van de game genoten moest dit systeem ontbreken, maar nu het er toch is kun je er maar beter het beste van maken en er zoveel mogelijk verzamelen.

Voor wie het niet zo bekeken heeft op offline slachtpartijen maar meer sadistisch genoegen schept uit andere spelers te vermoorden, die krijgt maar liefst vier manieren om dit te doen. De meest simplistische van de vier is ongetwijfeld de kleurrijk genoemde Fucking Run-modus. Deze modus is vooral goed als je golven van vijanden aan puin wilt knallen terwijl je toch onder de nodige tijdsdruk staat. Die tijdsdruk komt van Alma haar Wall of Death. Het is niet meteen nodig om te benadrukken dat geraakt worden door deze "muur" niet bepaald aangewezen is, maar toch ter verduidelijking… niet doen. Contractions heeft duidelijk zijn mosterd gaan halen bij Call of Duty, en de zogenaamde Zombie-modus. Het enige verschil is dat er een mist steeds dichter en dichter kruipt en uiteindelijk het zicht dusdanig gaat belemmeren. Dit verhoogt natuurlijk de moeilijkheidsgraad aanzienlijk en maakt deze modus dan ook net een tikkeltje uitdagender dan in Call of Duty. Voor wie dat een slappe hap vond zeg maar.

Zowel Soul Survivor als Soul King zijn nagenoeg standaard deathmatch modi met als verschil dat het Spectre-element van Fettol in het spel ten tonele komt. De bedoeling van Soul Survivor is dat de Spectre van dienst de andere moet doden door in andere lichamen te treden en die vlezige karkassen het werk te laten opknappen. De twist in Soul King is dat alle spelers Spectres zijn, en elkaar moeten opjagen. De klemtoon van de multiplayer ligt duidelijk niet zozeer in het simpelweg omverblazen van alles en iedereen die je tegenkomt maar er is duidelijk nagedacht om multiplayer ook constructief te laten plaatsvinden, zodat mensen moeten samenwerken.

Nu we vastgesteld hebben wat het spel qua inhoud te bieden heeft, rest ons nog de bespreking van het uitzicht van het spel. Grafisch heeft de F.E.A.R.-reeks een goede reputatie, vooral het omspringen met belichting (of het gebrek hier aan) gaf de games een bepaalde sfeer mee die mening zenuwstelsel onwel liet worden. Geen gemakkelijke opgave om deze trend verder te zetten, maar Day 1 heeft de borst goed nat gemaakt en stortte zich met volle overgave in het ontwerpen van F.E.A.R. 3. Het resultaat is een knap uitziende game die misschien niet als een absoluut oogverblindende parel zal herdacht worden, maar zeker gezien mag worden. De belichting in bepaalde levels is om van te smullen, en het is dan ook met enige aarzeling dat we bepaalde gebieden durfden te betreden. Sfeer ten top, maar zoals we eerder gezegd hebben, de momenten zijn veel schaarser dan in het origineel.

Niet onbelangrijk is dat horrorlegende John Carpenter aan deze game heeft meegewerkt om bepaalde tussenfilmpjes te verzorgen. De man heeft duidelijk zijn gave nog niet verloren want de horrorfans zullen al snel weten waar ze aan toe zijn. Knappe bijdrage, zoveel is zeker. Belichting is echter niet altijd genoeg om de sfeer helemaal messcherp te maken, want een zeer belangrijke factor in dat geheel is het geluid. Ook hier weer bewijst Day 1 dat ze de juiste mensen in dienst hebben hiervoor. De gebruikelijke harde, snelle geluiden die menig thrillerfilms net dat extraatje hebben gegeven komen ook hier ruimschoots aan bod en de regel is vooral dat wat je niet ziet, je wel hoort… en dat laat de haren in je nek overeind staan! Mix daar nog eens een beklemmende soundtrack doorheen en je hebt het perfecte brouwsel om in de late, donkere uurtjes van de nacht de liters angstzweet te laten vloeien.