Dungeon Siege III Review

Dungeon Siege III, vreemd genoeg doet het mij onmiddellijk denken aan een derde deel uit een andere reeks: Fallout: New Vegas. Nee, niet qua gameplay, setting, muziek of zelfs grafische stijl. Wat dan wel? Ontwikkeling. Net zoals bij New Vegas is er deze keer een ander team dat de ontwikkeling op zich neemt - en net zoals bij Fallout gaat dat gepaard met een resem nieuwe gameplay keuzes. De titel werd vol lof ontvangen door alle critici en tal van spelers. Toch was er ook dat kleine groepje mensen die de Fallout reeks al geruime tijd volgden en als een stel verzuurde bejaarden hun vuisten richting de hemelen schudden. Ik kan je nu al zeggen dat Dungeon Siege III geen onaardige titel is, maar hoogstwaarschijnlijk ook enkele boze blikken zal ontvangen van trouwe fans.

Het verhaal speelt zich af in het welbekende (doch totaal onbestaande) tijdperk dat het midden vind tussen fantasie en steampunk, gevuld met elementen van zowel de middeleeuwen als de Renaissance. Zoals westerse RPG's dat wel eens doen, bouwt Dungeon Siege een geslaagde lore op, met zijn eigen verleden, rassen en groeperingen. Wat mij ook opviel was de imminente nerd-bait: tal van rondborstige dames, zowel goed als kwaadaardig, met een plethora aan exotische tongvallen.

Het verhaal zelf is dat van de gevallen 10th Legion die zich in ere tracht te herstellen. De clan werd op de knieën gebracht door ene Jayne Kassinder, dus het is aan jouw om samen met je driekoppig gevolg enkele verbonden te sluiten en wat zoete wraak neer te leggen. Het hele verhaal wordt op een vlotte manier gebracht, ook al is het ver van origineel. Doorheen het spelen kunnen enkele keuzes gemaakt worden die invloed hebben op de verhaallijn en de relatie met je actief groepslid. Niet meteen BioWare-achtige proporties, maar uitgebreid genoeg om eens te vermelden.

1/11 Ondergrondse screenshots van Dungeon Siege III.

Vorige Volgende Toon alles ▸

Het doorlopen van één campagne duurt overigens minder lang dan ik had verwacht… Voor een Dungeon Siege game, tenminste. Iemand die zijn tijd neemt, zal nog steeds enkele tientallen uurtjes bezig zijn. Ik ben het trouwens niet helemaal zeker, maar me dunkt dat de kortere speelduur vooral voortkomt uit het verminderen van de lading stereotiepe fetch-quests - wat op zich niet echt een nadeel genoemd kan worden.

De speelduur is lang niet het enige van de veranderingen. Stel dat je met een ander personage wilt spelen, dan moet je een volledig nieuwe verhaallijn beginnen. Daarnaast kan je op elk moment met maximaal één extra groepslid in de strijd gaan. Ik kan me inbeelden dat dit punten zijn die vooral de fans doen schuimbekken. In vorige Dungeon Siege titels kon je namelijk met het volledige kwartet ten strijde trekken en op commando van personage wisselen. Een paar stappen terug dus. Vanuit een minder fanboyistisch standpunt moet ik wel toegeven dat het werkt, dus nieuwkomers zullen niet al te veel klagen.

Ik heb trouwens de indruk dat de game vooral gemaakt werd met nieuwkomers in het achterhoofd, zo werd verrassend veel aandacht besteed aan de tutorials. Alles van de verschillende vechtstijlen tot het gebruik van winkels wordt geleidelijk aan uit de doeken gedaan. Een beetje verloren gelopen bij een opdracht? Geen probleem, één druk de knop en het pad wordt voor je uitgestippeld. Misschien dat het zelfverklaarde 'hardcore' publiek hiervoor zijn neus zal optrekken, voor nieuwe garde is het alvast een zeer geleidelijk (en vooral duidelijke) uitleg.

Dungeon Siege III is meteen ook de eerste intrede van de reeks buiten het PC-medium (op een kleine PSP spin-off na). Zoals al vaker gezegd werd: het overzetten van een keyboard-besturing naar iets dat in de palm van je hand past, is lang niet zo vanzelfsprekend. Om de conversie wat vlotter te laten verlopen, werd daarom ook wat aan de vechtmechaniek gesleuteld. Het verdict? Meer dan geslaagd, blijkt zo. Ik kan me inbeelden dat niet iedereen (lees: trouwe fans) tevreden zal zijn met de aanpassingen, maar vanuit een puur objectief standpunt werkt het allemaal.

Over standpunten gesproken, ook over de camera valt er wat te zeggen. Net zoals in de voorgaande titels is er de mogelijkheid om de game vanuit een verstaand top-view te spelen. Handig als overzicht, maar niet echt persoonlijk. Een stuk interessanter is de nabije camerapositie die de interactie er laat uitzien als in een meer conventionele hack 'n slash titel - iets wat eigenlijk over de hele lijn van de game merkbaar is.

Elk karakter heeft twee vechtstijlen waartussen hij of zij kan wisselen. Zo heeft Lucas een zwaard/schild combinatie voor te duelleren en een slagzwaard om hordes uit te dunnen. Anjali wisselt dan weer tussen aanvallen voor korte en lange afstanden. Gooi daar dan nog eens bij dat elk karakter kan verdedigen en we komen op drie verschillende houdingen per persoon. Wat zijn we met deze informatie? Wel, elk personage heeft drie skills per stijl, met behulp van de magie der basiswiskunde, komen we te weten dat elke persoon over negen technieken beschikt.

De RPG-kant spitst zich vooral toe op het verzamelen van een klaarblijkelijk oneindige stroom van loot, die zal leiden tot het continu veranderen van je uitrusting. Het bekende kleedkamer syndroom, vreemd wat een goed gevoel zoiets kan geven. Verder zul je ook stapsgewijs alle negen de technieken moeten vrijkopen voor je personages. Deze kunnen op hun beurt naar eigen smaak aangepast worden via een tweezijdig puntensysteem. Elke beweging heeft vijf vrije slots die met twee types bonuskwaliteiten gevuld kunnen worden. Afhankelijk van je eigen speelstijl kan je dan kiezen om alles aan één bonus te hangen of een compromis te sluiten.

Dan zijn er ook nog de talenten, een reeks kwaliteiten (opnieuw, negen per persoon) die elk tot vijfmaal toe aangesterkt kunnen worden om de balans in de strijd wat te kantelen. Zorg dat je leven bijkrijgt als je een vijand verslaat, verkoop je loot voor een hogere prijs, dat soort zaken. Het is alsof er meer modificatie opties geboden worden als excuus voor het geringe aantal technieken. Of dit een goede of slechte keuze is, laat ik over aan jouw persoonlijke smaak, maar het werkt wel.

Een vlak waar de reeks wel onvoorwaardelijk vooruitgang heeft geboekt, is het visuele aspect. Zoals de titel al laat merken: de Dungeon Siege titels zijn wat je noemt "dungeon crawlers". Veelal doelt dit op games die vooral bestaan uit ellenlange slachtpartijen doorheen lange schachten en tunnels. Of je bent er voor, of juist niet. In het geval van Dungeon Siege III is er overigens wel moeite gedaan om verder te kijken dan het oerprincipe van kerkers en grotten. Met moerassen, steden, bossen en een behekste villa is er gelukkig meer te vinden dan het simpele knip- en plakwerk, ook al bevatten de omgevingen zelf meestal niet veel meer dan enkele breekbare objecten en de occasionele hendel. Qua atmosfeer wordt er wel heel wat gespeeld met het kleurenpallet van de lichtbronnen, wat een verdomd mooi resultaat oplevert.

Ook leuk is dat de grote open wereld nog steeds volledig vrij is van laadtijden, altijd mooi meegenomen.

1/25 De helden en omgevingen uit Dungeon Siege III in beeld.

Vorige Volgende Toon alles ▸

Over de audio valt er dan weer niets te klagen. De muziek zelf past perfect bij het high fantasy sfeertje dat wordt neergepoot. Denk aan sfeervolle ballades vol trage strijkers en houtblazers, met hier en daar een stukje piano of een vrouwenstem ter variatie. Tijdens de strijd kan er dan weer pure dramatiek naar boven komen met zware slaginstrumenten en ontregelde koperblazers. Niet meteen het soort muziek dat blijft nazinderen eenmaal je stopt met spelen, maar blijft enorm sfeervol.

Verder zit de game ook tjokvol ingesproken dialoog. Alles wat gezegd wordt door een speelbaar personage of een NPC is voorzien van voice-overs, compleet met dat "ye olde English"-toontje om de sfeer er in te houden. Het is alleen spijtig dat de lichaamstaal van elk karakter even veelzeggend is als de vaste collectie van een wassenbeeldenmuseum.

Mocht je trouwens genoeg krijgen van de AI die je extra groepslid bestuurd, dan kan een tweede persoon op elk moment de controle overpakken. De tweede speler kan echter niet praten met NPC's of de camera bewegen. Voor de rest zijn de mogelijkheden hetzelfde - buiten het feit dat je binnen een bepaalde straal van elkaar moet blijven.

Wat is er leuker dan met z'n tweetjes op een bloeddorstige queeste gaan vol wraak en oorlogsdrang? Met vier man op queeste gaan natuurlijk! Waar Dungeon Siege vroeger echt in uitblonk, was natuurlijk de multiplayer. Vier keer het bloedvergieten, vier keer het plezier. De solo ervaring is meer dan degelijk, dus de multiplayer zal ook wel goed zitten. Toch?

Niet dus. Er zijn enkele punten die de online ervaring niet echt ten goede komen. Om te beginnen is het niet mogelijk om je eigen personage in de speelsessie van een andere persoon te brengen. Concreet betekent dit dat je niets kan houden van de loot of ervaring die je hebt opgedaan. Beeld je eens in dat je bezig bent met een online sessie Borderlands en enkel de host kan het wapentuig opeisen. Niet echt eerlijk, niet echt plezant.

Al even vervelend zijn de beperkingen in bewegingsvrijheid. Dat je in offline co-op door een onzichtbare elastiek bijeengehouden wordt, tot daar aan toe - er is slechts één scherm en de overzichtelijkheid wordt er niet slechter op. De reden dat dit in online co-op met vier spelers ook moet, is gewoon irritant. De gevechten an sich zijn nog steeds leuk, maar aan welke prijs?