L.A. Noire Review

Als ik kijk naar de categorie van detectivegames, dan moet ik vaststellen dat er maar zeer weinig titels ooit met die intentie zijn ontwikkeld, laat staan dat ze dan nog eens goed waren. Rockstar heeft de neiging om zulke ondergewaardeerde gebieden te verkennen en dan zijn stempel er op te plaatsen. Ze slaagden overtuigend in hun opzet met Red Dead Redemption dat western games volledig in de spotlight zette, en misschien komt het dit jaar als geen verrassing dat L.A. Noire opnieuw datzelfde effect heeft.

Zo hebben ze ook smaak voor interessante hoofdpersonages, want na Niko Bellic en John Marston voegen we Cole Phelps toe aan dat rijtje. Na zijn diensttijd in het Amerikaanse leger versus de alom gevreesde Japanners (waarvan we er intussen eigenhandig duizenden hebben gestuurd naar de virtuele eeuwige jachtvelden), keert hij in 1947 terug naar Los Angeles. Gezien zijn ervaring kiest hij voor een carrière bij de ordetroepen. Maar zoals iedereen begint ook hij onderaan de rangladder als een gewone straatagent en probeert hij het te schoppen tot detective extraordinaire.

In tegenstelling tot het rumoerige verleden van sommige protagonisten uit de gamebibliotheek van Rockstar, lijkt er dus voor Cole geen vuiltje aan de lucht. Je werkt jezelf een weg naar andere departementen en beetje bij beetje ontrafel je een dieper liggend plot dat leidt naar de corrupte fundamenten van Los Angeles. De verschillende zaken worden dus uiteindelijk wel overkoepeld, ook al staan veel te onderzoeken kwesties los van het hoofdverhaal. Tijdens je progressie leer je uiteraard meer over Cole en zelfs een handvol secundaire personages worden uitgediept, aangezien je via de te vinden kranten meer kan ontdekken over hun levenswandel. Dat is optioneel, maar in een game zoals L.A. Noire ben je haast jezelf verschuldigd om daar aandacht aan te geven.

Je start, zoals eerder vermeld, als een gewone agent die patrouilles uitvoert en de kleine garnalen vangt. Deze eerste opdrachten dienen bijgevolg als tutorials zodat je bekend wordt gemaakt met de verschillende gameplay-onderdelen van L.A. Noire. Er zit nog steeds een aardige portie actie in die je terugvindt in achtervolgingen en overmeesteringen. Maar vergis je niet: de nadruk ligt als detective vooral op onderzoek, intuïtie en oog voor detail. Eens je je doorbraak kent en gepromoveerd wordt, begint het echte werk pas.

Alles wordt opgedeeld in verschillende zaken betreffende moord, brandstichting, verkeer en drugs waar je op een lineair pad naartoe evolueert, waarvan velen gebaseerd zijn op echte politieonderzoeken uit dat tijdperk. In zekere zin hebben we hier te maken met een stijlbreuk, aangezien je in de vorige Rockstar-games een nieuw spel opstartte en meteen de wijde wereld kon intrekken. Hier zit je in zekere zin telkens vast aan je opdracht, waarbij een "case" als een hoofdstuk dient dat je via het hoofdmenu kan starten. Geen zorgen: je kan wel degelijk afwijken van je pad en Los Angeles volledig verkennen of kleinere oproepen (de side missions in dit geval) beantwoorden, maar dat kan ten koste gaan van je onderzoek. Als je echt je tijd wilt nemen en de collectibles wilt zoeken of gewoon wilt gaan cruisen, dan is er nog altijd een Free Roam-optie.

1/5 Sfeervolle beelden van L.A. Noire.

Vorige Volgende Toon alles ▸

Hoe begin je dan aan een zaak? Via een filmpje word je op de hoogte gebracht over je opdracht en is het de bedoeling om met je partner naar de plaats van het delict te rijden. Daar begint dan het forensisch onderzoek en moet je aanwijzingen zoeken. Wagens kunnen belangrijke details in hun koffer bevatten, of een lijk kan belangrijke documenten schuilhouden die een mogelijk een doorbraak kunnen opleveren. Spelers die vrezen iets te missen of die allesbehalve een efficiënte speurneus zijn, kunnen via hulpmiddeltjes het onderzoek vergemakkelijken. Het trillen van je controller duidt aan dat je vlakbij een belangrijke aanwijzing bent en er begint muziek te spelen als je je binnen het gebied van de misdaad bevindt. Hint: als je een volwaardige ervaring wilt, dan ben je best om net zoals mezelf meteen al die hulpmiddeltjes uit te schakelen en op eigen instinct alles aan te pakken.

Dan volgt er vaak een ondervraging met een ooggetuige of iemand die verbonden kan worden aan de zaak. En hier wordt het spel zeer interessant, aangezien de revolutionaire MotionScan-technologie ervoor zorgt dat je zeer goed moet letten op de gezichtsuitdrukkingen van de haast fotorealistische personages. Dankzij bewijzen die je hebt gevonden, moet je aan de hand van elk antwoord kunnen afleiden of iemand de waarheid spreekt, of liegt. Tijdens dit interview is het mogelijk , zoals altijd in de game, om je notitieboekje te raadplegen waarin de relevante personen, locaties en aanwijzingen staan. Bij het beoordelen van een antwoord krijg je drie keuzes: Truth, Doubt of Lie. De twee laatste zijn verschillend van elkaar in de zin dat je bij "Lie" je vermoeden moet staven met een aanwijzing uit je boekje. "Doubt" is van toepassing als je geen echt vaste bewijzen hebt om iemand te betrappen, maar wel aan hun gedrag en intonatie merkt dat ze iets verbergen. En daar komt dus die visuele technologie enorm aan te pas.

Als je keuze klopt, dan krijg je een positief pianodeuntje te horen. Het tegenovergestelde geldt als je er volledig naast zit. Het klinkt simpel op papier, maar het is niet altijd even makkelijk om aan iemand zijn gedrag af te leiden of ze de waarheid spreken of niet. Je krijgt daarom een handvol intuïtiepunten voor elke zaak toegediend die je altijd kan inzetten indien je twijfelt. Zo een punt gebruiken, verwijdert een van de drie opties uit de lijst waardoor je kansen aanzienlijk stijgen om het juiste antwoord er uit te plukken. Een andere mogelijkheid houdt "Ask The Community" in, waardoor je dan de mening van andere spelers online gaat raadplegen. Ten laatste is zo een intuïtiepunt handig tijdens je sporenonderzoek, om aanwijzingen aan te duiden op de kaart.

Je bent nooit verplicht om deze te gebruiken, maar ze kunnen soms handig van pas komen. Als je een bepaald voorwerp dat van aanzienlijk belang is voor het onderzoek gemist hebt, heb je misschien ergens een ondervragingsoptie minder en kan je belangrijke details over het hoofd zien. Je hebt er dus echt alle belang bij om zo nauwkeurig mogelijk te werk te gaan. Tijdens de langere zaken (die elk tot soms anderhalf uur of zelfs twee uur kunnen duren) krijg je meerdere plaatsen en personen op je bord gegooid om te onderzoeken en te ondervragen, aangevuld met meer actievolle scènes. Het resultaat van deze twintigtal zaken is een game die snel twintig uur of langer kan meegaan.

Het is namelijk zo dat de herspeelbaarheid in theorie niet erg groot is als je elke zaak meteen vanaf het begin voor de volle honderd percent perfect uitspeelt, maar die kans is wel erg klein. Je zou er van versteld staan hoeveel nieuwe elementen je verzamelt en te weten komt als je een "case" opnieuw start en een aantal punten anders aanpakt. Om een zaak te verknoeien, moet je wel zeer grote fouten begaan, dus de speler zal niet voor het minste afgestraft worden. Wat wel zeer interessant in de oren klinkt, is de mogelijke downloadable content. Allerlei nieuwe cases geregeld uitbrengen zal ervoor zorgen dat je het spel nog vaak in de console zal schuiven, en L.A. Noire is voor mij persoonlijk een van de weinige games waarvoor ik blindelings nieuwe DLC zou aanschaffen. Simpelweg omdat een grote zaak zo verrassend kan uitdraaien en zoveel inhoud bevat.

Eens een zaak volledig is afgerond, krijg je op basis van je prestatie een score toegediend. Die wordt samengesteld op basis van het aantal aanwijzingen dat je hebt gevonden, hoe correct je de interviews hebt aangepakt en de schade die je eventueel hebt toegebracht aan de stad door tegen wagens of het collectieve eigendom te rijden. Dat is misschien de meest verrassende eigenschap van L.A. Noire: in tegenstelling tot vorige gelijkaardige spellen moet je het correcte voorbeeld geven en is het niet mogelijk om burgers op straat omver te rijden of in het wild rondom je alles af te schieten. Het zou niet meer dan logisch zijn, gezien je zelf een handhaver der wet moet voorstellen.

Dat toont meteen aan hoe Rockstar geëvolueerd is sinds zijn Grand Theft Auto-reeks en buiten z'n eigen veilige zone durft stappen door te experimenteren met nieuwe vormen van gameplay en design. In Red Dead Redemption kregen we al een glimp van de meer moreel verantwoorde spelwijze die ze willen hanteren. Wie zich de western game nog herinnert, weet dat je een Bounty op je hoofd allesbehalve snel kon wegwerken. Waar je in Grand Theft Auto IV de politie kon afschudden en nadien je moordtocht kon verder zetten, blijft een geldsom in Red Dead Redemption continu op je hoofd plakken tot je neergehaald wordt, een agent omkoopt of gearresteerd wordt. Dat staat allemaal zelfs in schril contrast met de wetten en waarden die je moet respecteren in L.A. Noire. Een gewaagde stap van Team Bondi en Rockstar die alle respect verdient, wat mij betreft.

De uitgever staat trouwens bij ons bekend omwille van de prachtige vormgeving die we steeds opnieuw zien in hun meest recente projecten, en deze titel is niet anders. Het naoorlogse Los Angeles ziet er waarheidsgetrouw uit door de oude wagens die rondrijden in de stad, de typische klederdracht en vooral de geslaagde muziek. Stemmen en geluiden krijgen een toepasselijke echo in grote hallen of etablissementen, maar vooral: het acteerwerk is van de hoogste plank. Aaron Staton, beter bekend als Ken Cosgrove uit de televisiereeks Mad Men, brengt op sublieme wijze gestalte aan de LAPD-detective Cole Phelps. Andere minder bekende acteurs die de rol van andere officieren en personages vertolken, zijn Sean McGowan, Ned Vaughn, Michael McGrady en tientallen anderen. Maar wat vooral indruk zal opwekken, zijn hun echte gezichten. Het verschil met hun ingame vertolking is haast onmerkbaar. Opmerkelijk stukje technologie, die MotionScan.