Operation Flashpoint: Red River Review

Tussen series als Call of Duty, Battlefield en Medal of Honor is Operation Flashpoint altijd een vreemde eend in de bijt geweest. Geen al te spectaculaire actie-momenten, run en gun gameplay en komische dialogen, maar een serieuze oorlogssimulatie waar één kogel over het algemeen dodelijk is. Het succes van eerder genoemde franchises is echter niet onopgemerkt gebleven, waardoor Operation Flashpoint: Red River een kleine persoonlijkheidsstoornis begint te ontwikkelen.

Het jaar is 2013 en ondanks alle speculatie en voortekenen is de wereld niet vergaan het jaar ervoor. Toch is de ellende in Tajikistan er niet minder om. Het land bevindt zich in een bloederige burgeroorlog, die volgens de westerse wereld niet langer door kan gaan. De Amerikaanse mariniers grijpen in, maar zij worden met een schuin oog aangekeken door China die zo haar eigen belangen heeft in het buurland. Dus ook zij sturen het leger naar binnen en zo is een nieuw conflict geboren.

Je speelt als Sergeant William Kirby, die nog fris en fruitig in het gebied komt maar meteen, samen met zijn team, voor de leeuwen wordt geworpen. Het verhaal is weinig origineel, wat eigenlijk ook geldt voor de locatie. Het is de zoveelste Midden-Oosten achtige shooter, in een zanderige omgeving vol met kleine huisjes die uitermate geschikt zijn om dekking te zoeken.

Er zijn echter wat verhalende aspecten die de boel wat meer flair geven. De gesprekken, waarschuwingen en uitbarstingen van teamleden tijdens het spelen van missies geven wat meer achtergrond en spanning aan het verhaal. Bovendien worden aan het begin van missies gesprekken tussen en van teamleden gevisualiseerd door allerhande stripachtige grafieken, tekeningen en teksten. Dit breekt met de serieuze toon van eerdere Operation Flashpoint games, maar het is wel heel mooi in elkaar gestoken.

Verder is er Staff Sergeant Knox, een poging van Red River om meer aan te haken bij de actievolle en humoristische series als Call of Duty. Helaas pakt het hier helemaal verkeerd uit en drukt zelfs op de algehele toon van de game. Knox is jouw superieur die opdrachten geeft en met je meerijdt naar locaties. Het merendeel van de tijd scheldt hij er echter op los alsof het een lieve lust is. En met schelden, bedoelen we ook echt schelden. Het is iets wat een serie als Operation Flashpoint niet echt nodig heeft, laat staan in deze mate waar het er zo nu en dan redelijk racistisch en homofobisch aan toe kan gaan. Aangezien je veel in contact komt met Knox is hij nogal overheersend, iets wat een negatieve toon geeft aan de game.

1/5 Screenshots uit deze tactische shooter.

Vorige Volgende Toon alles ▸

Daarnaast doet Red River wat concessies richting actievolle shooters in de levelgrootte. De serie stond altijd bekend om haar grote open werelden waar je een doelwit op allerlei manieren kon benaderen. Om het verhaal wat meer te sturen spelen de objectives in Red River zich af in afgebakende gebieden. Hoewel dit fans wellicht tegen de borst stuit, zijn de gebieden nog altijd groot genoeg om een eigen plan uit te werken. Er is genoeg ruimte om te manoeuvreren en verschillende routes te bepalen, terwijl het zich ook leent voor meer shoot-outs.

Desalniettemin blijft de serie trouw aan haar basis. De gameplay kent nog altijd de realistische trekken, waarbij er niet veel kogels nodig zijn om het loodje te leggen. Ook het neerzetten van een oorlogsgebied wordt zeer goed gedaan (voor zover wij dat kunnen beoordelen natuurlijk). Doelloos rondrennen en schieten wordt keihard afgestraft, dit is andere koek. Naarmate je dichter bij een gevarenzone komt stijgt de spanning. Je weet dat een moment van onoplettendheid het einde kan betekenen. Dus zit je gespannen om een hoekje, door je verrekijker, te turen of je vijandelijke troepen kunt spotten. Eenmaal ontdekt, begint de strijd en is het zaak een tactiek te bedenken.

Natuurlijk ben je in Red River geen einzelgänger, maar stuur je een team van drie man (en jezelf) aan. Waar het vorige deel, Dragon Rising, te kampen had met matige AI is het ditmaal stukken beter gesteld. Via een druk op de knop krijg je keuzewiel met opdrachten om je team aan te sturen. Er zijn vier categorieën (Manoeuvre, Suppression, Follow en Tactics) die elk weer vier specifiekere keuzes huisvest, zoals "neem dat gebouw in". Het aansturen is even wennen, maar werkt vervolgens heel intuïtief en efficiënt.

Wanneer je jouw teamleden commando's geeft is er geen vuiltje aan de lucht. Ze luisteren goed en voeren hun taken netjes uit. Problematischer wordt het echter wanneer ze zelf wat initiatief moeten tonen. Het is zeer vervelend in een shooter die realisme hoog in het vaandel heeft staan, dat wanneer je iemand opdracht geeft ergens heen te rennen hij alles opgeeft en blind een sprint trekt. Of je stuurt het team een gebouw in om het over te nemen. Wanneer dit echter gebeurd is, blijven ze staan en wachten op nieuwe orders. Ondertussen ben jij al veel verder en kom je er vijf minuten later achter dat je team nog ergens staat te koekeloeren.

Zolang je ze aanstuurt zal er weinig te klagen zijn, maar het zou fijn zijn wanneer je teamleden beseffen wanneer een doel gehaald is en zich weer bij je voegen. Mocht je getroffen zijn dan kun je jezelf helen, maar soms is het noodzakelijk je door een teamgenoot te laten verzorgen. Het probleem van de AI is echter dat ze zichzelf niet oplappen, waardoor je hier en daar zelf wat verbandjes uit moet delen zodat er niemand voortijdig omkomt.

De oplossing hiervoor is eenvoudig: de coöperatieve modus. Je kunt de hele campagne met maximaal vier spelers doorlopen. Hier is de game op z'n best omdat de spanning en oorlogsatmosfeer veel groter is wanneer je met een echt team bezig bent en allerhande tips, opdrachten en locaties van tegenstanders tegen elkaar zit te schreeuwen.

Er zijn vier klasse soldaten, en een optimaal team bestaat uit één van ieder. Je hebt de Rifleman (een manusje-van-alles), Scout, Grenadier en Automatic Rifleman (met een groot machine geweer voor dekkingsgeschut). Naarmate je verder komt zul je perks en upgrades voor je wapens verdienen; iets wat we ook terugvinden in de andere shooters.

Red River kent geen competitieve multiplayer maar wel de Fireteam Engagement missies. In deze coöp-missies speel je met maximaal vier man door korte opdrachten in verschillende modi te vervullen. In Last Stand moet je bepaalde gebieden verdedigen tegen aanhoudende groepen vijanden. Combat Sweep draait om het wegwerken van alle vijandelijke troepen op verschillende locaties. Je moet een aantal konvooien beschermen in Rolling Thunder. En in CSAR moet je twee gevangen genomen piloten bevrijden uit de handen van de vijand. De Fireteam missies zijn een leuke toevoeging en ook hier geldt dat het veel leuker wordt wanneer je de AI inwisselt voor echte personen.

Grafisch laat de game hier en daar wat steekjes vallen. De omgevingen zijn over het algemeen wat generiek, hoewel dat niet heel vreemd is gezien het land en de situatie. Daarnaast zijn er nog wat glitches, zoals tegenstanders die staan te trillen op de plek, en zien vergezichten er niet altijd even fraai uit.