Total War: Shogun 2 Review

Shogun 2 is de game die ontwikkelaar Creative Assembly ooit had willen maken, toen het begon aan Shogun: Total War. Technische beperkingen zorgden er echter voor dat we het spel kregen dat de geschiedenis in ging als de eerste Total War ooit. Het begon een mooie franchise met successen, maar ook met delen die niet iedereen kon waarderen. Nu is de cirkel dus rond en gaan we terug naar het feodale Japan.

Het is moeilijk om een recensie te schrijven van een spel in de Total War-franchise. Het probleem zit hem namelijk in de gigantische hoeveelheid tijd die in de game gaat zitten voordat je überhaupt ook maar een klein stuk land veroverd hebt. Er zijn geen levels die je doorspeelt, geen progressiebalk die je laat zien hoe ver je bent. Je moet gewoon veel tijd in de game steken, en na vijftien uur spelen zit je nog steeds maar op een klein gedeelte van het totaal. Als je in die tijd het spel uit weet te spelen met één clan, mag je in je handjes klappen, om nog maar te zwijgen van al die andere groeperingen waar je mee kan spelen, die allemaal weer een andere speelstijl vereisen.

Het grootste minpunt aan Shogun 2 blijft datgene wat al jaren een heikel punt is binnen de franchise. Het is de kunstmatige intelligentie die de bevelen geeft aan je tegenstanders. Zoals altijd is het een klein beetje verbeterd, maar op een gegeven moment wordt vooral de AI in de grote gevechten voorspelbaar. Ook komt het nog steeds regelmatig voor dat de computer de meest vreemde tactische beslissingen neemt, zoals het op kamikazetocht sturen van een generaal. Toegegeven, het komt veel minder voor dan voorheen, maar het blijft frustrerend dat ontwikkelaar Creative Assembly dit soort zaken er nog steeds in heeft laten zitten.

Op de grote strategiekaart is dit een iets minder groot probleem gelukkig. De AI lijkt hier wel wat robuuster te zijn dan in voorgaande delen. De kunstmatige intelligentie is zeker niet bang aangelegd en de diplomatie is redelijk uitgewerkt. We hebben het in ieder geval al stukken slechter gezien in Total War-games.

Maar genoeg gezeurd, want ondanks dat de kunstmatige intelligentie nog steeds voor frustraties kan zorgen, heb je er het grootste gedeelte van de tijd helemaal geen last van. Meestal ben je bezig met het veroveren van gebieden, het beheren van belastingen en het trainen van troepen. Het is typisch Total War, en precies de reden waarom de franchise zo succesvol is. Dat betekent niet dat Shogun 2 een kopie is van Empire: Total War, maar dan in een ander, al eerder bezocht tijdperk. Creative Assembly heeft namelijk heel veel nieuwe zaken in de game doorgevoerd, waarvan het RPG-systeem het meest in het oog springende is.

Al je agenten, generaals en familieleden van je clan verdienen ervaringspunten, en daarmee kun je ze een bepaalde route opsturen die jou het beste uitkomt. Heb je bijvoorbeeld een ninja die je graag gebouwen ziet saboteren, dan kun je hem daar helemaal op toespitsen. Je kan er ook voor kiezen om hem een echte moordenaar te maken. Dit zorgt ervoor dat je goed moet nadenken over wat je precies wil doen met je ninja's, spionnen en andere agenten.

Hetzelfde geldt voor generaals. Je kan ze laten specialiseren in verdedigen van posities, maar ook in het belegeren van grote forten. Zo krijgt iedere generaal, en daarom ieder leger, een aparte rol toebedeeld. Grappig genoeg komt hier ook nog eens het aspect van 'waar wil ik mijn leger hebben' bij kijken. Ben je bijvoorbeeld van plan een grote stad in te nemen, dan kun je het proberen met een generaal die niet goed is in belegeringen, met alle risico's van dien. Soms zul je wel moeten, omdat je dat ene leger dat net zo goed is in die actie die jij wil uitvoeren zich aan de andere kant van je land bevindt.

Voor familieleden gelden nog meer regels. Je kan ze niet alleen in de krijgskunst specialiseren, maar ook goede bestuurders van ze maken. Er moet toch iemand de belasting innen. Hier moet je wel weer mee oppassen, omdat het besturen van een stad niet echt als eervol gezien wordt. Familieleden staan liever op het slagveld, en wanneer je ze te lang in een stad houdt loop je het risico dat ze overlopen naar een andere clan.

Door dit RPG-systeem krijgen bepaalde units ook veel meer waarde. Ze zijn niet langer naamloze troepen die je gebruikt om jouw vuile zaakjes op te lossen. Je hebt tijd, geld en moeite in ze geïnvesteerd, en wanneer je ze eenmaal verliest kan dat grote gevolgen hebben voor de toekomst van jouw clan.

Daarnaast is dit RPG-systeem er ook nog voor de tech-tree in de game. Daarbij heb je twee richtingen die je op kan gaan. Aan de ene kant heb je het Zen-gedeelte, dat zich meer toespitst op vriendelijke diplomatie en technologieën, maar aan de andere kant heb je Bushido, de krijgskunst die zeer zeker van pas komt in het spel. De meeste spelers zullen ongetwijfeld deze laatste het snelst uitbreiden, omdat je in Shogun uiteindelijk toch vooral naties zult veroveren door ze op het slagveld te verslaan.

Die slagvelden zijn weer uitstekend uitgewerkt, zoals dat altijd al het geval is. De AI is zoals gezegd soms nog steeds een beetje vreemd, maar over het algemeen zul je genoeg uitdaging vinden op de Japanse velden. De belegeringen hebben de grootste metamorfose ondergaan. Elke belegering bestaat nu uit een paar trappen. Je neemt de kastelen in door steeds een stukje verder te komen, in plaats van één muur te vernietigen en dan met zijn allen naar binnen te rennen. Handig hierbij is dat elke unit nu muren kan beklimmen, waardoor het tempo een stuk hoger komt te liggen.

Het is jammer dat je behoorlijk vaak dezelfde kastelen tegenkomt, waardoor je in compleet tegenovergestelde gebieden precies hetzelfde kasteel moet zien in te nemen. Hierdoor loopt de diversiteit een kleine deuk op, maar niets dat van blijvende schade is.

Fans van de reeks zullen ongetwijfeld weer verdeeld zijn over de zeegevechten. Dat was al zo bij Napoleon en Empire, en dat lijkt nu niet te gaan veranderen. Alhoewel de zeegevechten heel erg anders zijn dan in de vorige twee games, blijft dit een beetje een heikel punt. De manier waarop de zeegevechten veranderd zijn heeft vooral te maken met de manier van vechten. Waar je in Napoleon en Empire vooral bezig was met manoeuvreren om je kanonnen te kunnen vuren, zul je nu bezig zijn met het enteren van andere schepen. In Japan waren de schepen namelijk vooral zware voertuigen die grote ladingen soldaten meenemen. Het zorgt voor een iets andere dynamiek, één die iets meer lijkt op de landgevechten. Je hoeft minder rekening te houden met wind en dergelijke, dus je kan iets meer je gang gaan.

Shogun 2 is weer een absolute topper geworden. De reeks blijft één van de hoogst scorende in de gamesindustrie, en dat is volledig terecht. Shogun 2 brengt naast een nieuw tijdperk genoeg vernieuwingen met zich mee om er uren, dagen, maanden en zelfs jaren zoet mee te zijn. Vooral het RPG-aspect is zeer succesvol en brengt een nieuwe laag in de game aan.