Civilization V

Nog één ronde dan!

Nou ok, nog één ronde dan! Dat is de gevleugelde uitspraak bij iedere Civilization. Er is vrijwel geen andere franchise die de kneepjes van het vak der verslavende gameplay zo goed in de vingers heeft. Het is een dodelijke formule. Een formule voor het effectief doden van zoveel mogelijk tijd. Als je eenmaal begonnen bent aan een potje, dan zouden er in de echte wereld bij wijze van spreken complete civilisaties ten onder kunnen gaan, zonder dat je er zelf erg in hebt.

Want de buitenwereld is niet langer van belang als je eenmaal bezig bent je eigen persoonlijke beschaving op poten te zetten. De enige relevante vragen op dat moment zijn: welke technologie ga ik nu laten onderzoeken? Welke eenheid ga ik nu laten trainen? Waar ga ik mijn volgende stad stichten? Hoe knoop ik mijn diplomatieke relaties aan? Welk land ga ik nu verkennen? Het zijn allemaal vragen waar je constant mee bezig bent, iedere beurt weer opnieuw.

Civilization is al sinds jaar en dag een game die micro- en macromanagement op effectieve en vrij unieke wijze met elkaar combineert. In deze vijfde telg is dat niet anders. Op korte termijn maak je beslissingen over het verplaatsen van je troepen en eventueel over de betrekkingen met andere beschavingen, of over het aanpassen van je productie. Op langere termijn besluit je wat voor gebouwen je wilt bouwen, welke eenheden je gaat trainen en wat voor technologie je laat onderzoeken om je beschaving hoger op de ladder te krijgen.

Dit maal mag je ook beslissingen maken over de beleidsvormen die je wilt adopteren. Deze zogenaamde Policies zijn de vervanger voor de Civics uit de vorige game. Naargelang je meer Culture verzamelt door het verder ontwikkelen van je steden, krijg je toegang tot het uitbouwen van meerdere bomen voor Policies. Met het uitbouwen van deze Policies, bepaal je in belangrijke mate het karakter van je civilizatie. Iedere beslissing die je hier neemt heeft vergaande gevolgen voor het gehele verloop van een speelsessie.

Dit klinkt allemaal heel droog en technisch, maar Firaxis slaagt er fantastisch in om ingewikkelde terminologie te destilleren naar concrete gameplaytermen. Voor iedere stap die je binnen een beleidsvorm neemt, staat er concreet bij aangegeven wat dit voor jou als speler gaat betekenen. Wat betekent het voor de blijdschap van mijn inwoners? Hoe gaat dit mijn productie beïnvloeden? Haal ik er ook militair of diplomatiek voordeel uit? Het wordt allemaal heel kort maar krachtig voor je uiteen gezet.

Veel te verslavend dat Civilization.

Dat geldt eigenlijk voor ieder aspect van deze game. Het maakt totaal niet uit of je nou wel of niet rechten, geschiedenis of politicologie hebt gestudeerd. Civilization brengt alles terug naar de kern, de daadwerkelijke gameplay. Met subtiele pop-ups, aanwijzingen van je adviseurs, en korte toelichtingen over ieder onderdeel van de game, begrijp je in no-time wat iets voor je gaat betekenen en of je er dus iets aan hebt. Kies je een bepaalde technologie om te onderzoeken, dan weet je meteen wat je dit voor nieuwe gebouwen, eenheden en opties op gaat leveren.

Hierdoor kan Firaxis zich prima veroorloven om bepaalde onderdelen van Civilization verder uit te diepen. Een zeer belangrijke toevoeging, zijn de City States. Deze onafhankelijke stadsstaden delen de map met jou en de andere beschavingen en hebben elk hun eigen karakter. Je kunt relaties met deze stadsstaden aangaan, wat je vele voordelen op kan leveren, zoals meer grondstoffen. Je zult echter ook vijanden maken door stadsstaden te bevrienden, zoals rivaliserende stadsstaden en beschavingen die hun steunen.

Reacties

Sorry! De reacties op dit artikel zijn gesloten.