Medal of Honor

Kroon. Marco Kroon.

Geteste versie

Electronic Arts leek van plan een soort combinatie tussen Apocalypse Now en Full Metal Jacket te willen maken met Medal of Honor. Voor het eerst zou deze veelgeprezen maar ook verguisde franchise de Tweede Wereldoorlog verlaten. Er werd gekozen voor het zeer gevoelig liggende conflict in Afghanistan, een oorlog die op het moment nog steeds bezig is. Vooraf kun je er dan al van op aan dat er flink wat kritiek van verschillende kanten zal komen, iets dat EA ongetwijfeld goed uitkwam. Nu de game eenmaal in de winkels ligt kunnen we eens zien in hoeverre die claims van EA en de kritiek van anderen terecht waren.

Opmerkelijk aan Medal of Honor is dat er zeer duidelijk twee verschillende studio's aan de game hebben gewerkt. Danger Close, een nieuwe ontwikkelaar, heeft het singleplayergedeelte gemaakt. Daarnaast heeft het zeer ervaren DICE – bekend van natuurlijk Battlefield – de multiplayer gedaan. Ondanks dat deze twee onderdelen zeer nauw op elkaar aansluiten is er wel degelijk een groot verschil tussen de twee games. Er zijn mogelijkheden die in de singleplayer wel zitten maar niet te vinden zijn in de multiplayer. Zo kun je onder andere naar dekking glijden en over een muurtje heen kijken in de singleplayer, mogelijkheden die in de multiplayer opvallend afwezig zijn.

Iedereen die zijn geschiedenis een beetje kent weet dat Afghanistan een verdomd moeilijk land is om in te nemen. Ten eerste werkt het landschap niet erg mee; in de zomer gloeiend hete woestijnen, in de winter ijskoude besneeuwde bergtoppen. Overal zijn er grotten waarin je jezelf weken, zo niet maanden kan verstoppen voor de vijand. Daarnaast is de bevolking van het land – voor zo ver je van een echt land kan spreken – uitermate standvastig en hebben ze het niet zo op buitenstaanders. De Russen hebben in de jaren '80 aan den lijven ondervonden hoe het is om als beter uitgeruste legermacht te verliezen van een stel moedjahedien.

In deze barre omstandigheden zul jij nu in de huid kruipen van een aantal verschillende soldaten, waarvan de meest opmerkelijke behoort tot de zogenaamde Tier 1-groep. Dit eliteteam bestaat uit de allerbeste soldaten die het Amerikaanse leger te bieden heeft en ze krijgen alleen de moeilijkste opdrachten. Daarnaast zul je nog als iemand van de Rangers mogen aantreden, soldaten die meer in open daglicht opereren.

Launchtrailer Medal of Honor.

Het zorgt voor een dynamiek die we ook kennen uit de Modern Warfare-games. Aan de ene kant speel je missies waarin je midden in de nacht langs vijanden moet sluipen, maar aan de andere kant kom je hele veldslagen tegen waar tientallen vijanden zich op jou en je squad zullen storten. Het maakt niet uit welke campagne je speelt, in beide gevallen zijn er eigenlijk maar opmerkelijk weinig memorabele momenten. Toegegeven, er is één stuk waarbij de angst en chaos die sommige soldaten meemaken goed in beeld gebracht wordt, maar uiteindelijk ben je ook dit weer snel vergeten.

Dat is uitzonderlijk jammer, want de vuurgevechten in Medal of Honor zijn dan weer erg intens. Alhoewel ze korter duren dan bij die andere grote shooter, Call of Duty, voelen ze toch iets spannender aan. Er zijn minder vijanden die je dwars zitten en ze zijn niet moeilijker om dood te krijgen, maar ze zitten vaak verder weg en zijn minder goed zichtbaar, waardoor de vuurgevechten toch een soort korte intensiteit krijgen. Persoonlijk maak ik graag de vergelijking met films, en in dit geval is Medal of Honor meer een deel uit de Bourne-trilogie, terwijl Call of Duty meer op een film uit het repertoire van Arnold Schwarzenegger lijkt.

Reacties (1)

Sorry! De reacties op dit artikel zijn gesloten.