Comic Jumper: The Adventures of Captain Smiley

:(

Geteste versie Xbox 360

Oh, Twisted Pixel, waar ging het fout? The Maw was een vermakelijke game en 'Splosion Man een zeer goede platformer, die met een enkel gegeven een hele game lang wist te vermaken. Als we de lijn doortrekken zou Comic Jumper dan ook een uitstekende game moeten zijn. Op basis van wat we zoal te horen kregen leek dat ook het geval te worden, maar niets is minder waar. Comic Jumper doet namelijk weer een paar stappen terug ten opzichte van de vorige titel.

Tijdens het verhaal volgen we Captain Smiley, een stripheld met een grote smiley als hoofd en een opvallend gebrek aan speciale krachten, en zijn sidekick Star, een sarcastische ster die zich op de borst van Smiley bevindt en wiens enige kracht het maken van sarcastische opmerkingen is. Ze zijn de sterren in hun eigen strip, maar deze raakt in de problemen door de ondermaatse kwaliteit. Twisted Pixel ja, ze hebben zichzelf een rol gegeven in de game ziet echter nog steeds potentie in de karakters en koopt ze over. Maar voordat ze weer in hun eigen strip mogen schitteren, moet er eerst genoeg geld binnengehaald worden voor een herstart.

En dus krijgt Smiley een hoofdkwartier waarvandaan hij uitgezonden wordt om als gast op te treden in andere strips om zo wat cash binnen te halen. Buiten Smiley's eigen strip, die op moderne strips gebaseerd is, zijn er nog drie andere strips die ieder uit drie levels bestaan en gekenmerkt worden door een geheel eigen stijl. Zo is er de fantasystijl waarin we met een Conan-achtige Smiley aan de gang mogen, keren we terug naar het Silver Age-tijdperk en wordt er tot slot een manga aangedaan, die geheel in zwart-wit wordt weergegeven en van rechts naar links wordt gespeeld in plaats van links naar rechts.

Het resultaat van deze verschillende strips is dat de omgevingen en karakters geregeld drastisch veranderen. De strips zien er niet alleen grafisch anders uit, maar hebben ook allemaal een eigen, passende soundtrack en het design van Smiley zelf ondergaat ook elke keer een gepaste metamorfose. De zintuigen worden dus genoeg geprikkeld. Ook is dit de eerste game van Twisted Pixel waarin er ruimte is voor gesproken tekst en de karakters babbelen wat af. De stemmen zijn over het algemeen erg treffend en weten vrijwel nergens te storen. Buiten het blije schrille geluid dat je in de manga tegemoet komt dan, maar dat is uiteraard geheel opzettelijk.

Eerste kwartier van Comic Jumper.

En met de toevoeging van stemmen is er ook meer ruimte gekomen voor humor. Zo zijn er de grappige woordenwisselingen tussen Star en Smiley, die elkaar niet kunnen luchten, of met de andere karakters. Natuurlijk worden de soorten strips waarop de levels in de game gebaseerd zijn ook flink op de hak genomen. De karakters in de mangastrip kramen allemaal de meest onnavolgbare onzin uit en drijven de helden tot waanzin, en in de strip gebaseerd op de Silver Age worden de helden er op geattendeerd dat er niet gescholden mag worden... wat uiteraard genegeerd wordt. Er valt genoeg te lachen dus.

Er is met man en macht aan gewerkt om een game te maken die het gegeven van het springen tussen de verschillende stijlen goed uitwerkt. De graphics, het geluid, de humor, de details, het is allemaal tot in de puntjes verzorgd. Helaas lijkt dezelfde hoeveelheid energie niet in de gameplay te zijn gestoken. Het spel bestaat namelijk grotendeels uit drie verschillende speelstijlen die hun inspiratie veelal uit de oude kast halen, maar stuk voor stuk onderontwikkeld zijn en een gebrek aan voldoening kennen.

Reacties (2)

Sorry! De reacties op dit artikel zijn gesloten.