DeathSpank: Thongs of Virtue

Vuil ondergoed.

Nog geen drie maanden nadat DeathSpank op de markt is verschenen hebben de luitjes van Hothead Games al een nieuwe game voor ons klaarstaan. Hoe kan dat zo snel? Hebben ze de magische formule gevonden voor het snel fabriceren van vervolgen? De lopende band van het games maken? Enig onderzoek wijst uit dat dit niet het geval is. DeathSpank: Thongs of Virtue is namelijk een tweede helft, de afsluitende aflevering die tegelijkertijd met het eerste deel in ontwikkeling was en waar tot voor kort weinig ruchtbaarheid aan is gegeven. Vrij onverwachts mogen we dus nog een keer met onze onversaagde, luidruchtige, stringdragende held de wereld van het kwaad behoeden en ondertussen talloze kleine klusjes opklaren.

De opzet is, geheel naar verwachting, compleet hetzelfde gebleven. Er moet nog steeds veel gehakt worden, de wereld is volgepropt met maffe karakters waar DeathSpank onzinnige gesprekken mee kan voeren en af en toe moeten er wat items gevonden en gecombineerd worden om dichter bij de eindstreep te moeten komen. Het heeft dan ook geen zin om lang over de precieze mechanieken te praten. Mensen die het eerste deel al gespeeld hebben, weten wat ze te wachten staat en nieuwelingen doen er verstandig aan om eerst even de review van de eerste helft te lezen.

Het spel begint vrijwel waar het eerste deel opgehouden is. Lord von Prong is verslagen en zijn string afgepakt. Er blijken echter nog vier andere strings in omloop te zijn. Ondanks de goede bedoelingen die aan hun creatie ten grondslag lagen, zijn ze imperfect en corrumperen ze de dragers, welke nu allemaal een grote bedreiging vormen. En dus moeten ze met geweld uit de weg geruimd worden.

En voor de sterke DeathSpank, die we aan het eind van het eerste deel achter hebben gelaten, zou dit ook een simpel klusje zijn. Mits hij niet opgepakt was, in een gevangenkamp was opgesloten en daar vervolgens dusdanig verpieterde dat hij weer in een level 1 karakter is veranderd. Ja, de makers hebben voor de goedkope route gekozen en al het eerdere harde werk is dus teniet gedaan. Het is dan ook niet mogelijk om je eerder opgebouwde karakter te importeren.

En dus mogen we voor een tweede keer aan de slag om ervaring te vergaren, dezelfde vaardigheden te verkrijgen en onze uitrustig almaar uit te breiden. Dit tegen vijanden die voor een aanzienlijk deel zo uit het vorige deel te lijken komen en met de ondersteuning van muziek die op een paar nummers verderop ook geheel overgenomen lijkt te zijn. Thongs of Virtue is dan ook vooral een herhalingsoefening. Soms kan dit geen kwaad omdat de basis prima in orde is, maar voor DeathSpank gaat dit niet op.

Zoals aangegeven in de eerste review was het vooral de humor die de game droeg en volstond de gameplay amper om tot het einde te blijven vermaken. Maar niet genoeg om nog een hele game van dezelfde lengte te vullen dus. Het gebrek aan manieren om DeathSpank naar je eigen hand te zetten, de afwezigheid van extra vaardigheden of bonussen op uitrusting en het button-mash karakter van de gameplay slaat de verveling al snel toe. Hierbij wordt de game niet gehlopen door de overmatige aanwezigheid van saaie rotklusjes die DeathSpank kan uitvoeren voor het waardeloze tuig dat niets anders lijkt te doen dan passerende helden lastigvallen. Deze quests zijn niet alleen onopmerkelijk in hun opzet, maar leveren bovendien zelden iets nuttigs op, waardoor de geregeld grappige conversaties de enige drijfveer zijn om ze uit te voeren.

Want de humor is natuurlijk ook nog steeds aanwezig. Op dit gebied heeft de game weinig ingeleverd en de uitwisselingen tussen DeathSpank en de talloze personages, waaronder veel oude bekenden, zijn nog even belachelijk als voorheen. De grappen en grollen zijn echter nog steeds grotendeels tot de conversaties en beschrijvingen van voorwerpen beperkt en zien we er weinig van terug tijdens het vechten en rondreizen.

Eerste kwartier Thongs of Virtue.

Er zijn overigens wel enkele veranderingen in de game te bespeuren. Zo kent de game dit keer een grotere variatie aan omgevingen: de fantasieregio van het eerste deel heeft plaatsgemaakt voor oorlogszones, een ander gebied dat zo uit een Western lijkt te zijn getrokken en een zee die gevuld is met eilanden welke bezocht kunnen worden met een boot die tegen het einde van de game beschikbaar komt. Ook zijn er een aantal nieuwe wapens in de vorm van bazooka's, granaten en geweren, waarbij sommige van de vijanden hier ook de beschikking over hebben. Dit explosieve wapentuig is vrij sterk, maar kan maar beperkt gebruikt worden, waardoor je ze maar sporadisch gebruikt en vooral terugvalt op de standaardwapens.

Uiteindelijk is het grootste probleem van Thongs of Virtue dus dat het een overbodige game is. In plaats van twee afleveringen die snel achter elkaar zijn uitgebracht, zou de serie er meer bij gebaat zijn geweest als ze pas over een jaar een volwaardig vervolg zouden hebben uitgebracht die alle minpunten van het eerste deel zou hebben aangepakt. Wat we nu hebben is een game die exact hetzelfde verloop kent als de voorganger en buiten wat nieuwe wapens en omgevingen om nergens weet te verrassen. De oppervlakkige gameplay zorgt er daarbij voor dat de verveling dit keer wel toeslaat ondanks de humor, die de game toch wel uniek maakt en zeker welkom is in een industrie die zichzelf vaak veel te serieus neemt. Hothead doet er dan ook verstandig aan om, mits ze een vervolg willen gaan maken, de gameplay eens goed onder handen te nemen. Dat geeft DeathSpank ook mooi de tijd om zijn string eens in de was te stoppen.

5 / 10

Lees ons scorebeleid DeathSpank: Thongs of Virtue Roland van Dorrestein Vuil ondergoed. 2010-09-30T10:24:00+02:00 5 10

Reacties

Sorry! De reacties op dit artikel zijn gesloten.