R.U.S.E.

Doet het rusetig aan.

Geteste versie PC

In het Engelse woordenboek staat 'ruse' omschreven als een plan of een actie om iemand om de tuin te leiden. Laat dat nou net hetgeen zijn waar R.U.S.E., het nieuwste strategiespel uit de stal van Ubisoft om draait: afleiding en bedrog (ha, die zag je vast niet aankomen!). Natuurlijk, dat is niet altijd even leuk, maar soms kan een leugentje om bestwil best effectief zijn. Soms ontkom je er niet aan en een enkele keer is het de enige uitweg die overblijft.

Toch kun je moeilijk ontkennen dat na het zien van de eerste R.U.S.E.-trailer van vorig jaar, Ubisoft degene was die ons heeft beetgenomen. Laten we maar gelijk met de deur in huis vallen: 'bedrog' is misschien iets teveel van het goede, maar het hele tabletop-concept waar het filmpje ons op trakteert is in geen velden of wegen in het uiteindelijke spel te vinden. Je zou het marketing kunnen noemen, maar ergens is het jammer dat R.U.S.E. niet het spel geworden is wat men aanvankelijk liet zien. Uiteraard zijn tabletop-pc's geen gemeengoed en is de trailer meer een proof of concept, maar we waren toch eventjes teleurgesteld toen we het spel voor het eerst opstartten.

Gelukkig was die teleurstelling maar van korte duur, want R.U.S.E. is uiteindelijk een heel degelijk (al dan niet karakterloos) spel geworden. Kort gezegd is het een strategiespel gesitueerd in de Tweede Wereldoorlog. Het mag dan wel een strijdtoneel zijn wat we al zo vaak hebben gezien, toch weet ontwikkelaar Eugen Systems er leuke twists aan te geven.

Meer over R.U.S.E.

De voornaamste twist zijn de eerder genoemde 'ruses'; trucjes om je tegenstander op allerlei manieren af te leiden. Ook is er geen 'fog of war', waardoor je de map gelijk kunt zien en ook door middel van icoontjes kunt waarnemen waar de vijand zich bevindt. Weg zijn ook de gezondheidsbalkjes; je moet zelf maar inschatten wanneer een eenheid te beschadigd is om nog wat klappen op te vangen. Dat ze vaak vanzelf terugtrekken is in ieder geval een teken dat ze kapot of doodgaan. Duidelijk is het niet, maar ook hierdoor weet R.U.S.E. zich te onderscheiden, als is het geen designkeuze die iedereen aan zal spreken.

Daarnaast zijn er nog traditionele elementen in het spel verwerkt: Een basis bouwen zoals je dat in de meeste RTS-games tegenkomt is hier ook weer van de orde, al ligt de focus toch echt op de eenheden die je maakt en hoe je ze gebruikt. En dan het liefst in combinatie met de ruse-krachten natuurlijk. Niet voor niets staan ze als eerst in het rijtje van contextuele knoppen linksboven in het scherm. Moeilijk is het allemaal niet: een ruse activeren gaat met een druk op de knop. Kies je sector waar je een tijdelijke ruse wil activeren en voor een bepaalde tijd is de gekozen ruse van kracht. Deze komen in allerlei vormen.

Wil je een tijdelijke snelheidsboost voor je eenheden, dan kies je bijvoorbeeld voor de Blitz-ruse. Heb je er genoeg van dat de vijand doorheeft wat je aan het uitspoken bent, dan knal je er een Radio Silence-ruse tegen aan. En wil je de vijand de stuipen op het lijf jagen, dan is er de Decoy-ruse, die groepen infanterie omtovert tot tanks, of andersom. Althans, zo lijkt het voor de tegenstander op de map. Een neptank doet weliswaar geen schade, maar gooi er genoeg op een hoop en reken maar dat de vijand eventjes loopt te beven van angst. Misleiding kan in deze gevallen het mooiste zijn wat er is.

Hier ligt dan ook het addertje onder het gras: het zijn dit soort momenten die R.U.S.E. echt doen schitteren, want een kunstmatige intelligentie zal zulke momenten van angst bijvoorbeeld nooit meemaken. R.U.S.E. is een spel wat eigenlijk alleen tot zijn recht komt in de multiplayer, de uitgesproken plek om mensen van vlees en bloed te treiteren. Er is wel een singleplayer waarin je als een Amerikaanse majoor de gevechten van '43 in Afrika meemaakt, om vervolgens in Europa in '44/'45 als generaal ene Duitse maarschalk dient uit te schakelen, maar daar ligt de charme van het spel absoluut niet. Het verhaal boeit te weinig, is voorzien van lullige tussenfilmpjes en je gaat binnen een mum van tijd door de scenario's heen.

Strategie in R.U.S.E..

Al snel ben je dan aangewezen op de battle-modus waarin je als een van de zes landen - waaronder Amerika, maar ook Nazi-Duitsland, Engeland of de Sovjet-Unie - het op kunt nemen tegen de AI, maar zoals gezegd ontbreekt daar de werkelijke kracht van het ruse-systeem. Leuker is Operation, een speltype waarin je in op maat gemaakte missies specifieke doelen moet behalen. Een uitgebreid verhaal heeft het niet, maar in ieder geval moet je hier het uiterste uit jezelf en de ruses halen; bepaalde missies zijn bijzonder uitdagend. Dat de AI op de hogere niveaus ook smerig goed is, maakt het er niet gemakkelijker op.

Maar nogmaals, vergeet die kunstmatige intelligentie. R.U.S.E. is een op en top multiplayer-spel dat online prima wegspeelt, de juiste speelsnelheid hanteert en een prima alternatief biedt op de vliegensvlugge gameplay van een StarCraft II; dat ene Grote Strategiespel. Het zal niet de boeken ingaan als een revolutionair spel wat het strategiegenre op zijn kop gooit, maar in zekere zin doet het meer dingen anders dan Blizzards kaskraker. Iets waar Eugen Systems best trots op mag zijn.

7 / 10

Lees ons scorebeleid R.U.S.E. Frans Coehoorn Doet het rusetig aan. 2010-09-22T08:00:00+02:00 7 10

Reacties

Sorry! De reacties op dit artikel zijn gesloten.