Mafia II

Mafi-ja of Mafi-nee?

Waarom zou je als ontwikkelaar vijftig Playboys in een spel verstoppen? Het is een vraag die meer dan eens door mijn hoofd spookte tijdens het spelen van Mafia II. Natuurlijk is het fijn om naar wat vrouwelijk schoon te kijken, vooral als het zo stijlvol gedaan is als in deze game, maar uiteindelijk heeft het maar bar weinig nut. Het is net zo zinvol als de verstopte vlaggen in een spel als Assassin's Creed. Nu zullen er ongetwijfeld meer mensen zijn die de Playboys gaan zoeken dan die stomme vlaggen, maar het blijft uiteindelijk niet meer dan een kunstmatige manier om een gamer een spel langer te laten spelen.

Het ergste is misschien wel dat dit nog één van de minst storende zaken is van Mafia II. Als de Playboys het absolute dieptepunt van de game waren dan zouden we zeer zeker blij zijn met de game. Helaas is dat niet het geval, want Mafia II kent heel wat momenten waarop je zou willen dat je naar een halfnaakte dame op het scherm aan het staren was.

Laten we bij het begin beginnen. Mafia II is – nogal logisch – het vervolg op Mafia, een klassieker uit 2002 die een bijna perfecte combinatie was een lineaire game in een grote open wereld. Het spel wordt door veel gamers beschouwd als een absoluut pareltje dat zijn plaats in de annalen van de gamegeschiedenis verdiend heeft. Verantwoordelijk voor de game was Illussion Softworks, de ontwikkelaar die ook Hidden & Dangerous maakte. Die studio heet tegenwoordig 2K Czech, maar ondanks die naamsverandering mocht het beginnen aan een haast onmogelijke taak; een waardig vervolg maken op Mafia.

Meer over Mafia II

Vito is de hoofdpersoon in de game. Het is een arme Italiaanse jongen die in de jaren '30 opgroeit in de stad Empire Bay, een soort fictieve kruising tussen New York en Chicago. Zoals in die steden in die tijd ook het geval was heeft de cosa nostra, de Italiaanse georganiseerde misdaad, een grote invloed op het dagelijks leven. Helaas voor Vito wordt hij vanwege wat kwajongensstreken opgepakt en moet hij richting Europa om daar in de Tweede Wereldoorlog zijn deel voor zijn vaderland te volbrengen. Wanneer hij eenmaal terugkeert wordt hij opgevangen door zijn jeugdvriend Joe, iemand die gedurende de afwezigheid van Vito zich heeft weten binnen te werken in de mafia. Omdat Vito nog wat financiële problemen heeft besluit hij Joe te volgen en samen beginnen ze aan een loopbaan binnen de georganiseerde misdaad, met alle gevolgen van dien.

Het verhaal is misschien niet bijster interessant wanneer je het zo leest, maar dat was het van de eerste Mafia-game ook niet. Het was de uitwerking die zo verschrikkelijk goed was waardoor het eerste deel een klassieker is geworden. In Mafia II is dat helaas niet het geval.

Dit heeft onder andere te maken met de missies die je voorgeschoteld krijgt in de game, die vaak gemaakt lijken om de duur van het spel te verlengen. Het tempo van de game is daardoor enorm onregelmatig en bijna onbehouwen. De ene keer zit je midden in de actie, en nog geen tien minuten later ben je ruim een half uur bezig met loze opdrachten die ook nog eens erg herhalend zijn. Natuurlijk moet een spel tempowisselingen bevatten, maar de manier waarop 2K Czech dit aangepakt heeft is niet helemaal aan te raden.

Daarnaast zijn de missies zelf ook niet al te afwisselend, maar dat gevoel wordt vooral versterkt door de vijanden die je tegenkomt tijdens je avonturen. De kunstmatige intelligentie van je tegenstanders is namelijk van dramatisch niveau, een niveau dat niet misstaan had in het eerste deel van deze franchise.

Ze zoeken – meestal – nog wel dekking, maar ze zijn enorm doorzichtig, reageren niet op wat er in hun omgeving gebeurt en springen met hun hele lichaam vanachter hun dekking tevoorschijn zodat je ze zonder problemen een paar loden bonen kan doneren. De eerste paar missies is dat nog niet zo heel storend, maar naarmate je verder komt in de game begint het steeds irritanter te worden. Omdat Mafia II toch wel een spel is dat de werkelijkheid probeert te benaderen is het heel frustrerend dat je vijanden juist het tegenovergestelde van realistisch zijn. Je medestanders zijn iets minder dom, maar ook zij kunnen heel irritant in je schootsveld rennen.

Reacties (2)

Sorry! De reacties op dit artikel zijn gesloten.