Kane & Lynch 2: Dog Days

Daar lusten de honden geen brood van.

Shanghai is erg in trek bij stoere gamepersonages met een twijfelachtig moralistisch besef, op zoek naar een goede deal. Eerder dit jaar brachten Salem en Rios van Army of Two al een bezoekje aan de Chineese metropool en werd de stad compleet op stelten gezet. Dit maal is het de beurt aan het psychopatische duo Kane en Lynch om de straten onveilig te maken.

De setting in Shanghai is niet de enige overeenkomst tussen Army of Two: The 40th Day en Kane & Lynch 2: Dog Days. In beide games lijkt een in eerste instantie vrij eenvoudige opdacht volledig gesmeerd te lopen, waarna er al snel flink wat stront aan de knikker is. Ook zijn allebei de games third person shooters met een cover systeem en een nauw verweven coöp-element. Waar echter EA met Army of Two een vrij degelijke actiegame wist neer te zetten, slaat IO Interactive de plank behoorlijk mis waar het Kane & Lynch aan gaat.

Aan de presentatie ligt het niet. De game is de definitie van ‘gritty’ en wordt als een soort mockumentary in beeld gebracht. Een grove ruis hangt constant als een filter over de beelden, de camera is bijzonder shaky, en lichtbronnen breken en schijnen op overtuigende wijze in de cameralens. Veel van de grafische effecten zijn nog het meest te vergelijken met die van Killzone 2. Een fraaie prestatie voor een multiplatform game. Opvallender nog is het geluid, waarbij men vaak vervormd omgevingsgeluid inzet als de minimalistische soundtrack. Iets wat we eigenlijk nog niet eerder in deze vorm toegepast hebben gezien.

Meer over Kane & Lynch 2: Dog Days

Ook het verhaal is weinig mis mee. Anders dan in zoveel andere games, draait Kane & Lynch: Dog Days allerminst om het redden van de wereld. Het gaat hier simpelweg om de persoonlijke strijd van Kane en Lynch tegen machtige mogendheden die het door een ongelukkige samenloop van omstandigheden op hun gemunt hebben. Al snel heb je de gehele chinese onderwereld en de corrupte politiemacht op je dak en probeer je eigenlijk niets anders dan te overleven.

De content van de game is uiterst volwassen te noemen. Lynch roept om de twee zinnen ‘fuck’, thema’s als drugs, prostitutie, slavenarbeid en wapenhandel worden zonder wikken of wegen naar voren geschoven, en de game opent met een heftige martelscene. Er is zelfs een missie waarin je naakt en bebloed door de regenachtige achterbuurten van Shanghai moet rennen. Onderwijl worden geslachtsdelen en ernstige verwondingen gecensureerd. Hiermee wordt de mockumentary inslag nog verder aangedikt, en laat men bepaalde visuele aspecten geheel aan de inbeelding van de speler over.

Eigenlijk hadden ze van Kane & Lynch 2: Dog Days een film moeten maken. Dan had het nog best iets interessants op kunnen leveren. Op gebied van gameplay schiet de game namelijk behoorlijk te kort, wat daarmee ook de rest van de game mee naar beneden haalt. Om te beginnen voelt het onderdeel wat je voor meer dan negentig procent van de game doet, het schieten, erg slapjes aan. Het neerschieten van je vijanden geeft geen enkele voldoening, mede door de simpele animaties en het te droge schietgeluid van de meeste wapens.

Daar komt bij dat shootouts over middellange afstand vaak een eeuwigheid duren. Zeker de wapens die je in het eerste stadium van de game in je handen gedrukt krijgt, blijken bijzonder ineffectief in het fatsoenlijk raken van je tegenstanders. Realistisch is het misschien wel, maar leuk allerminst. Zeker ook omdat je vijanden ontzettend statisch zijn en bijna nooit van plek wisselen. Als ze dit al doen, dan is de nauwkeurigheid van je wapens zodanig ondermaats dat je ze onderweg alsnog niet neer weet te schieten.

Zo kan het gebeuren dat bepaalde shootouts meer dan vijf of zelfs tien minuten in beslag nemen. Mede doordat het schieten zelf zo matig is uitgevoerd, voelt de game hierdoor ontzettend langdradig aan en begint verveling snel toe te slaan. Je hebt altijd de optie om aggressiever te spelen en jezelf meer via cover naar voren te werken. Echter is het zo dat vijanden over lange afstand veel effectiever blijken in het gebruik van hun wapens, waardoor dit een bijzonder riskante onderneming blijkt. Als je dan neergaat, slaat de frustratie al snel toe.

Reacties (1)

Sorry! De reacties op dit artikel zijn gesloten.