Lara Croft and the Guardian of Light

De singleplayer.

Om het wachten op een nieuwe titel binnen de Tomb Raider reeks wat te verzachten, besloot Crystal Dynamics om een deel van het team op een titel voor de downloadservices te zetten. Lara Croft and the Guardian of Light is hier het resultaat van. Niet alleen luidt dit het allereerste puur downloadbare avontuur in van Lara, maar gaat ze nu ook voor het eerst met een andere speler op pad. Helaas was de online coop nog niet klaar voor gebruik ten tijde van de Summer of Arcade release, waardoor veel mensen nu niet meer de optie hebben om samen met iemand anders te spelen, waaronder ikzelf. Vandaar dat deze review zich alleen zal richten op het singleplayeraspect van de game.

Op het moment dat je de game voor het eerst opstart, is het meteen duidelijk waarom ze niet voor de Tomb Raider titel gekozen hebben. Lara springt dan wel nog steeds in tombes rond, maar de opzet is toch beduidend anders dan we gewend zijn van de serie. Om te beginnen is het er het isometrische perspectief: niet langer kan het achterwerk van mevrouw Croft bewonderd worden met een camera die vlak achter haar zweeft. In plaats daarvan bezien we de actie van boven, wat natuurlijk directe consequenties voor de gameplay heeft.

Meer over Lara Croft and the Guardian of Light

Zo speelt het platformen dit keer niet zo'n grote rol als gewend zijn van de Tomb Raider games. Er wordt nog wel gesprongen en Lara kan zich ook aan randen vasthouden, maar buiten een aantal specifieke situaties om, komt dit allemaal niet zo vreselijk nauw en zijn er geen lange sequenties waarin veel achter elkaar gesprongen moet worden. Belangrijker dan het springen, is misschien nog wel de rolbeweging die Lara kan maken. Deze geeft Lara namelijk niet alleen de mogelijkheid om aanvallen te ontwijken, maar vormt ook nog eens een beduidend sneller alternatief op het rondrennen wanneer deze constant achter elkaar herhaald wordt. Heb je net zoals ik de tic om constant te springen of rollen in games wanneer je aan het rondreizen bent, dan word je nu eindelijk eens beloond voor je dwangneurose.

Om haar missie te volbrengen heeft Lara ook aardig wat gereedschap in haar rugzak gestoken. Zo heeft ze de beschikking over de welbekende grijphaak waarmee ze aan ringen kan hangen waardoor ze bijvoorbeeld over grote ravijnen heen kan springen. Ook heeft ze een grote speer op zak die haar aan het begin overhandigd wordt door de strijder Totec - normaal het tweede karakter, maar als je alleen speelt, verschijnt hij slechts sporadisch ten tonele - omdat hij inziet dat Lara het anders niet alleen afkan. Deze speer kan in muren gegooid worden, waarna Lara er op kan springen om vervolgens hoger gelegen locaties te bereiken. Even belangrijk zijn misschien wel de bommen, die niet alleen ingezet kunnen worden om vijanden aan te vallen, maar ook om puzzels op te lossen.

Geheel in de Tomb Raider traditie, bevat de game ook genoeg puzzels. Deze bestaan over het algemeen uit kleine problemen. Zo zal je vaak een oplossing moeten vinden om uit een bepaalde kamer te komen, waarbij de welbekende drukplaten en rotsblokken vaak een belangrijk onderdeel vormen. In het begin levert dit situaties op waarbij je simpelweg de rotsblokken op deze platen moet rollen om de deur open te houden, maar gelukkig gaat de game later toch wel wat verder. Zo moeten de bommen vaak op inventieve wijze gebruikt worden om de grote rotsblokken op de juiste plek te krijgen of iets anders gedaan te krijgen. De puzzels worden uiteindelijk nergens echt moeilijk – vaak is een korte blik genoeg om vast te stellen wat er nodig is om verder te komen – maar weten wel slim gebruik te maken van Laras vaardigheden en bevatten bovendien genoeg variatie waardoor je vrijwel nooit het gevoel hebt constant hetzelfde te doen.

Tijdens de levels wordt Lara om de haverklap lastig gevallen door vijanden, die uiteenlopen van spinnen en dinosaurussen tot verschillende soorten ondoden. Het is op dit moment dat de game in een twin-stick shooter verandert. Tijdens deze actie beweeg je Lara namelijk rond met de linkerstick, terwijl de rechterstick gebruikt wordt om de richting van de kogels te bepalen, wat intuďtief werkt. Wanneer je op de standaard moeilijkheidsgraad speelt, zullen de gevechten zelden problemen opleveren, maar pak je de hoogste dan wordt het overleven van de grotere gevechten tot een stuk lastiger, al is het zelden echt moeilijk.

Reacties (1)

Sorry! De reacties op dit artikel zijn gesloten.